Ροή Ειδήσεων
Αρχική / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Οι εξελίξεις στην Τουρκία και η θέση της Ελλάδας – Πώς δημιουργούνται καταστάσεις υψηλού κινδύνου

Οι εξελίξεις στην Τουρκία και η θέση της Ελλάδας – Πώς δημιουργούνται καταστάσεις υψηλού κινδύνου

Στο τρίτο άρθρο σε μια σειρά απο τέσσερα άρθρα επικεντρωνόμαστε στην στρατηγική θέση της Ελλάδας όσο αφορά την Τουρκία και τις εξελίξεις στην περιοχή. Θα δούμε πώς δημιουργούνται καταστάσεις υψηλού κινδύνου και ποιος ο ρόλος της Κύπρου.

Διαβάστε το πρώτο άρθρο: Ποιες οι πιθανότητες τουρκικής στρατιωτικής πρόκλησης το 2017 ΕΔΩ Διαβάστε το δέυτερο άρθρο: Η επιβίωση της Τουρκίας στην κόψη του ξυραφιού – Ο ρόλος του ανθρώπινου παράγοντα ΕΔΩ

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Καταιγιστικές ανακατατάξεις και η δημιουργία αρνητικών και θετικών παραστάσεων

Ένα λιγότερο ισχυρό κράτος όπως η Ελλάδα στα περιφερειακά πεδία όπου συγκρούονται οι μεγάλες δυνάμεις, ποτέ δεν πρέπει να επαναπαύεται ενώ απαιτείται να μην αφήνει τίποτα στην τύχη είτε αυτό αφορά δηλώσεις ή ενέργειες που σχετίζεται με την εθνική ασφάλεια είτε τις σχέσεις του με τις μεγάλες δυνάμεις ή άλλα κράτη της περιφέρειάς της.

Όσον αφορά τις εξελίξεις στην Τουρκία και τις καταιγιστικές στρατηγικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιφέρειά μας, ενδέχεται να προκαλέσουν μεγάλες ζημιές σε ένα γειτονικό της κράτος εάν και όταν μεταδίδονται μηνύματα πως οι ηγεσίες και οι πολίτες θεωρούν μοιραίο να ζημιωθούν τα συμφέροντά τους. Αυτό το μήνυμα δεν δίνουμε όσον αφορά την Μεγαλόνησο Κύπρο εδώ και καιρό! Γι’ αυτό ενέχει μεγάλη σημασία να γνωρίζουμε αυτό που ήδη υπαινιχθήκαμε, δηλαδή ότι εάν σε μια γεωπολιτική ζώνη όπου λαμβάνουν χώρα ανακατατάξεις και αλλαγές συνόρων, πληθυσμιακών ισορροπιών εντός κρατών και ανακατανομές συμφερόντων σε αναφορά με πλουτοπαραγωγικούς πόρους, όλα τα λιγότερο ισχυρά κράτη δυνητικά είναι υποψήφια για να τεθούν πάνω στην Κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων.

Κύριο κριτήριο δεν είναι αγάπες, φιλίες ή και μίση αλλά μόνιμα και ρευστά συμφέροντα. Σημαντικό στοιχείο συνεκτίμησης των πραγμάτων είναι το κατά πόσο ένα κράτος είναι ισχυρό και ικανό να διαπραγματευτεί πελατειακά. Ταυτόχρονα, το κατά πόσο είναι ικανό να αποτρέψει τις εναντίον του απειλές. Εάν αντίθετα όλοι εντός ενός κράτους ή οι περισσότεροι κοιμούνται τον αξύπνητο ύπνο του θανάτου, λογικά οι άλλοι θεωρούν το κράτος αυτό αναλώσιμο. Ενώ λοιπόν είναι ορατό ακόμη και με γυμνό οφθαλμό ότι το παρόν Τουρκικό καθεστώς σχοινοβατεί θανάσιμα και ότι οι προσανατολισμοί του πιθανότατα θα οδηγήσουν σε βαθύτατες ανακατατάξεις ενδεχομένως και αλλαγές συνόρων, η ασφάλεια και η ακεραιότητα της Ελλάδας και της Κύπρου δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Εάν υπάρξουν δραστικές ανακατατάξεις δεν μπορούν να είναι μεμονομένες. Πολλά άλλα θα αλλάξουν στην περιφέρειά μας με τρόπο που για τον κοινό νου ενδέχεται να φαίνονται φανταστικά.

Καταστάσεις υψηλού κινδύνου δημιουργεί τόσο η απάθεια και η άγνοια όσο και οι σπασμωδικές δηλώσεις, στάσεις και αποφάσεις. Ο κίνδυνος αυξάνει πολύ περισσότερο εάν στις επαφές των ηγετών ενός κράτους με ηγέτες μεγάλων δυνάμεων φανερωθεί πως δεν γνωρίζουν να συναλλάσσονται πελατειακά και πως αμέριμνοι παραλείπουν να μεταδώσουν με αξιοπιστία τα σωστά μηνύματα. Πιο συγκεκριμένα, μιλώντας πάντα προσανατολιστικά και όχι προσδιοριστικά –γιατί είναι αδύνατο και μη ενδεικνυόμενο να γίνονται προβλέψεις ενώ οι μεταβλητές κυμαίνονται αστάθμητα και απρόβλεπτα– τα εναλλακτικά σενάρια και οι εναλλακτικές αποφάσεις πχ των ΗΠΑ ή της Ρωσίας ή και αμφοτέρων μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα ενδέχεται να είναι ήδη ειλημμένες (σε ανάλογες περιπτώσεις γνωρίζουμε ότι έτσι γίνεται).

Έστω για παράδειγμα και εάν μεγάλες δυνάμεις επεξεργάζονται αποφάσεις σε ένα μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο πλαίσιο –σε συνεννόηση, σε αντιπαράθεση ή με σιωπηρή ανοχή– για ένα άλλο τουρκικό καθεστώς ή και μια άλλη Τουρκία ή και περισσότερα κράτη στα πεδία της σημερινής Τουρκικής Επικράτειας, παραμένει ότι σε βραχυχρόνιο και τακτικό επίπεδο κράτη αδύναμα, μπερδεμένα και αποπροσανατολισμένα (είναι έτσι η Ελλάδα και η Κύπρος;), ενδέχεται να υποστούν μεγάλες ζημιές ή και θα «θανατωθούν» όπως συμβαίνει αυτή την στιγμή στην περιφέρειά μας με άλλα κράτη.

Έχοντας πάντα κατά νου ανάλογες και αντίστοιχες περιπτώσεις αντιπαραθέσεων των μεγάλων δυνάμεων μπορούμε να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι και να επανέλθουμε με περισσότερα σχόλια για το μείζον στρατηγικό ζήτημα της Ελλάδας όσον αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία και τους χειρισμούς των τελευταίων δεκαετιών. Όπως γράψαμε ξανά σε άλλη περίπτωση, αποτελεί εγκληματικό στρατηγικό λάθος η θέση της Αθήνας πως «η Κύπρος είναι μακριά, η Λευκωσία αποφασίζει να αυτοκτονήσει και η Αθήνα … συμπαρίσταται». Παρελθούσες δηλώσεις αυτού του είδους θανάτωσαν την στρατηγική αξιοπιστία του νεοελληνικού κράτους αυτού καθαυτού και αναπόδραστα προκάλεσαν τις ζημιές που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Και πολλά έπονται εάν δεν αλλάξει κάτι δραστικά και ουσιαστικά.

Δεν γνωρίζουμε πχ εάν μια ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις λόγω των δικών μας στάσεων και αποφάσεων δεν θα προχωρήσουν σε ενέργειες που για τους ανυποψίαστους ενδέχεται να είναι απονενοημένες πλην δεν είναι έτσι. Για παράδειγμα, στο πλαίσιο βραχυχρόνιων και μεσοπρόθεσμων στρατηγικών παιγνίων να κριθεί σκόπιμο και συμφέρον για αυτούς να καταστεί η Κύπρος ή και η Ελλάδα (ενόψει μάλιστα και του γεγονότος ότι τα Βαλκάνια κοχλάζουν και σίγουρα οι σχεδιασμοί και αυτοί θα κοχλάζουν) πεδίο χαωδών διενέξεων όπως αυτά που βλέπουμε σε γειτονικά κράτη Ανατολικά και Νότια του Αιγαίου. Μια ΔΔΟ στην Κύπρο που θα δημιουργεί μια τερατώδη μη βιώσιμη κρατική κατασκευή η οποία θα επικυρώσει την ένταξη της Κύπρου στα τουρκικά παιδία επικυριαρχίας και πιθανότατα υπόγεια συμπεφωνημένα θα διαιωνίσει τα Βρετανικά συμφέροντα στην Μεγαλόνησο, θα αποτελεί εξέλιξη που θα ενθαρρύνει τέτοια σενάρια των μεγάλων δυνάμεων οι οποίες θα τα εντάξουν στον μακροχρόνιο σχεδιασμό τους.

Εάν επιπλέον έτσι είναι τα πράγματα λόγω δικών μας στρατηγικά εγκληματικών στάσεων και αποφάσεων και υπό ορισμένες συντελεστικές για την Τουρκία προϋποθέσεις (που θα συνοδεύονται με μυστικές στρατηγικές συμφωνίες μέσα στα μαύρα κουτιά της διπλωματίας) η Άγκυρα θα είχε κάθε λόγο να προκαλέσει θερμά επεισόδια και όχι μόνο να περιορίζεται στις –διόλου βέβαια αμελητέες– αναθεωρητικές δηλώσεις για Ελληνικά νησιά ή στις έρευνες του Μπαρπάτος στην ανυπεράσπιστη Κυπριακή ΑΟΖ. Εάν δε πχ αμέριμνοι δεχθούμε να Οδεύσουμε ξανά προς κάποια Σούσα Ελβετικά ή εάν πολιτικά ανεύθυνες στάσεις εντείνουν τους κατευνασμούς των αναθεωρητικών αξιώσεων της Άγκυρας, τα μοιραία γεγονότα λογικά κοντεύουν.

Τέτοιες τάσεις ενώ κινούνται και συμπλέκονται επηρεασμένες όπως είπαμε από πλήθος ενδογενών και εξωγενών μεταβλητών και ανάλογα με το πως εξελίσσονται τα πράγματα, συντελούνται οι γνωστές αδιάκοπες ηγεμονικές «υπόγειες ενθαρρύνσεις», παραπλανήσεις, εξαπατήσεις και παραπληροφορήσεις. Ενώ αυτές, επαναλαμβάνουμε συντελούνται βραχυχρόνια ή και μεσοπρόθεσμα, τα επιτελεία των μεγάλων δυνάμεων τις εντάσσουν στο μακροχρόνιο πλανητικό στρατηγικό παίγνιο του χρονικού ορίζοντα των δέκα, είκοσι ή και πολύ περισσότερων δεκαετιών. Για αυτό οτιδήποτε μπορεί να μας συμβεί βραχυχρόνια και μεσοπρόθεσμα χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τους λόγους της συμφοράς.

Ουτοπίες, ευσεβείς πόθοι και ψευδαισθήσεις σε ένα διεθνές σύστημα όπου η πολιτική ηθική είναι μηδενική

Σύμφωνα με την ανάλυση που προηγήθηκε, στο βραχυχρόνιο επίπεδο και μέχρι να σταθεροποιηθούν οι νέες εδαφικές και άλλες ισορροπίες, πολλοί απρόσεκτοι θα μπορούσαν να βρεθούν πάνω στην προαναφερθείσα Κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων των οποίων ο αθέατος ορίζοντας ενώ ενδέχεται να είναι και πολλές δεκαετίες οι ζημιές του απρόσεκτου και αδύναμου κράτους θα είναι σε παρόντα χρόνο και μακροχρόνια ανεπίστροφες. Στην άμεσή περιφέρειά μας αλλά και σε άλλες περιφέρειες αυτό επαληθεύεται καθημερινά.

Απαιτείται λοιπόν στρατηγικός σχεδιασμός που να αναλύει, σταθμίζει και σταθεροποιεί εκτιμήσεις για τους προσανατολισμούς των πραγμάτων. Κάτι τέτοιο απαιτεί πλήρη στέρηση της σκέψης από συναισθηματισμούς, ουτοπίες, αλματώδεις υποθέσεις και ευσεβείς πόθους. Κανείς στην διεθνή πολιτική κινδυνεύει θανάσιμα εάν δεν γνωρίζει ότι η πολιτική ηθική είναι μηδενική και ότι κριτήρια πολιτικής ηθικής μπορούν να προσδιορίζονται και διαρκώς να αλλάζουν μόνο εντός των κρατών τα οποία διαθέτουν κοινωνικοπολιτικό σύστημα.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ηθική και όχι ηθική γενικώς και αορίστως ή η ατομική ηθική. Η ατομική ηθική του καθενός είναι παντελώς άγνωστη και οι ηθικές στάσεις των πολιτών κάθε κράτους συμμορφώνονται και σταθεροποιούνται σύμφωνα με τις επιταγές της συλλογικής πολιτικής ηθικής εντός της Πολιτείας η οποία και προσδιορίζει την δικαιοσύνη και τις πολιτικοοικονομικές και άλλες ιεραρχίες του κοινού Πολιτειακού βίου. [βλ. ΗΘΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η μη θεσπισμένη ισχύς στην διεθνή πολιτική].

Θα λέγαμε ότι η διαφορά μεταξύ κρατών και κοινωνιών που νεφελοβατούν και τελικά κατακρημνίζονται και άλλων που επιβιώνουν συναρτάται με την κατανόηση αυτού του μείζονος ζητήματος. Προπαγάνδες, ουτοπισμοί, πολιτικά ανεύθυνες ασυναρτησίες για τον κόσμο και την εξέλιξή του, πνευματική συνοδοιπορία με μεταμφιεσμένα θεωρήματα και ιδεολογήματα τα οποία ιστορικά πάντοτε μεταμφίεζαν τις ηγεμονικές αξιώσεις ισχύος και αφελείς διεθνιστικές πεποιθήσεις πως επίκειται δήθεν η ένωση των Αράβων με τους Κινέζους, των Αμερικανών με τους Έλληνες, των Τούρκων με τους Έλληνες και όλων των άλλων με αυτούς και όλους τους υπόλοιπους, είναι παράγοντες που οδηγούν μια κοινωνία σε διαιρέσεις, σε εμφύλιους, στον πολιτικό και ανορθολογικό ανορθολογισμό και στην Άβυσσο.

Στο σημείο αυτό, ακριβώς είναι χρήσιμο να παραθέσουμε την ανελέητη προειδοποίηση του Παναγιώτη Κονδύλη στο έργο του «Από τον 20 στον 21 αιώνα» (Εκδόσεις Θεμέλιο), σελ. 9-10 όταν στηλιτεύει το πώς υιοθετώντας ποικίλα ιδεολογήματα κάποιοι βλέπουν τα άλλα κράτη και ιδιαίτερα τις δυτικές δυνάμεις: «Όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς τα κηρύττουν οι αφελείς. Όμως οι ιδιοτελείς δεν έχουν νομιμοποιητικές ανάγκες, που ικανοποιούν οι αφελείς».

Έχουν και ανάγκες πρακτικές, πρέπει δηλαδή σε αντίθεση με τους διανοουμένους τους, να δρουν διαρκώς μέσα σε συγκεκριμένες καταστάσεις όπου διακυβεύονται τεράστια οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα. Όταν π.χ. το αμερικανικό Πεντάγωνο καταρτίζει τους σχεδιασμούς του, που φθάνουν ήδη βαθιά μέσα στον 21 αιώνα, δεν καλεί βέβαια ούτε τον Rawls ούτε τον Habermas ούτε άλλους ηθικοφιλοσόφους προκειμένου να ακούσει και ακολουθήσει τις συμβουλές τους. Κατά την χάραξη και την άσκηση πολιτικής τα νεφελώματα διαλύονται και τα αστεία τελειώνουν και σταθμίζονται χειροπιαστά δεδομένα και ορατές τάσεις. Οι οικουμενιστικές ιδεολογίες διόλου δεν προοιωνίζονται την πραγματική μετάβαση προς ένα οικουμενισμό ισότιμων ατόμων και ομάδων.

Γιατί θεωρητικά μεν ισχύουν για όλους, πρακτικά όμως, ερμηνεύονται δεσμευτικά από τους ισχυρούς και ανοίγουν σε αυτούς τις θύρες για οποιεσδήποτε επεμβάσεις κρίνουν σκόπιμες και οπουδήποτε». (έμφαση δική μου)

Κτίζοντας πάνω σε αυτές τις ανελέητα αληθινές επισημάνσεις του Κονδύλη αξίζει να υπογραμμίσω ξανά τα νηπιακού επιπέδου δήθεν επιχειρήματα κατάργησης της ΚΔ στην Κύπρο και δημιουργίας ενός σχιζοφρενούς και εσωτερικά πολιτικά διαιρεμένου κρατιδίου. Εάν οι Έλληνες το αποδεχθούν –αποτελεί εδώ και χρόνια το αντικείμενο των «διαπραγματεύσεων» ενώ όλα δείχνουν πως προς τα εκεί κλίνουν τα πράγματα– Ελλάδα και Κύπρος μαζί και τα πετρέλαια και τα αέρια, τα σύνορα και οι μελλοντικές περιφερειακές ισορροπίες κατατάσσονται στην κατηγορία των αναλώσιμων των πελατειακών συναλλαγών τρίτων. Όσοι είναι αδιόρθωτα αιθεροβάμονες και που εθελούσια κάθονται πάνω στην Κλίνη του Προκρούστη όση τύχη και να έχουν στο τέλος μοιραία κατακρεουργούνται και διασκορπίζονται.

Επειδή ενδέχεται κάποιοι να θεωρούν αυτά τα λόγια σκληρά ή και υπερβολικά, ας υπενθυμίσουμε ότι εκτός από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού προσωπικού Ελλάδας και Κύπρου, εκατοντάδες φορείς επιστημονικών τίτλων συνηγόρησαν βάζοντας την υπογραφή τους κάτω από το ανελεύθερο, φασιστικό και αντιδημοκρατικό σχέδιο Αναν που διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία.
Μπορεί και να μνημονευτεί ότι άρθρο γνωστού επιφανούς μεταλλαγμένου «φιλοσόφου», πομπωδώς υποστήριξε ότι αυτό ΘΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΤΗΝ … ΜΕΤΑΕΘΝΙΚΗ ΕΠΟΧΗ. Για να εισπράξει την δική μας απάντηση ότι η «μεταεθνική εποχή» είναι κοπανιστός αέρας μέσα στο μεταμοντέρνο, εθνομηδενιστικό και φαντασιόπληκτο εγκέφαλο ενώ το κράτος για μια οποιαδήποτε κοινωνία είναι ο θεσμός ελευθερίας η κατάργηση του οποίου επιφέρει τον συλλογικό θάνατο.

Αύριο: Η Τουρκία μετά το πραξικόπημα – Η Γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή

onalert.gr

loading...

Δείτε επίσης

ΣΟΚ… Άμεση ΕΝΤΟΛΗ ΠΟΥΤΙΝ να Στοχοποιηθεί η ΕΛΛΑΔΑ με Βαλλιστικούς Πυραύλους….

ΣΟΚ: ΑΜΕΣΗ ΕΝΤΟΛΗ ΠΟΥΤΙΝ ΝΑ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΘΕΊ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΒΑΛΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΠΥΡΑΥΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ…. ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *