Η συνεπιμέλεια κατά νομικό τεκμήριο και ο μύθος των συγκρούσεων

Ωστόσο, στον δημόσιο διάλογο παρατηρείται μία παλίρροια παραπληροφόρησης και δη από μη ειδικούς, ότι η συνεπιμέλεια δεν θα είναι ωφέλιμη και λειτουργική για τα παιδιά, διότι θα αυξήσει την σύγκρουση και την αντιδικία μεταξύ των γονέων. Ο αντίλογος αυτός είναι αυθαίρετος, δεν βασίζεται σε έγκριτα ερευνητικά δεδομένα, αλλά σε προσωπικές εκτιμήσεις, σε ιδεοληψίες και σε μεροληπτική ερμηνεία της έρευνας σε μία απέλπιδα προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, για διατήρηση της κείμενης νομοθεσίας της αποκλειστικής επιμέλειας. Η κείμενη νομοθεσία, ενώ επικαλείται το συμφέρον του παιδιού, ενισχύει τη σύγκρουση και διαιωνίζει το κλίμα πόλωσης ανάμεσα στους πρώην συζύγους, επιχειρεί με μηχανιστικό τρόπο να καθορίσει την αλληλεπίδραση, χωρίς συναίσθημα, δίχως ψυχολογική γνωμάτευση, είναι διεκπεραιωτική και πλημμελής απέναντι στις ανάγκες και τα αιτήματα των καιρών. Το επιχείρημα ότι η συνεπιμέλεια μπορεί να λειτουργήσει μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρχουν αρμονικές σχέσεις μεταξύ των γονέων είναι άτοπο καθώς, εάν οι γονείς είχαν αρμονικές σχέσεις, δεν θα χώριζαν.

Μία πολιτική αυτόματης άρνησης της συνεπιμέλειας, όταν ένα ζευγάρι χαρακτηρίζεται ως «υψηλής αντιδικίας» παρέχει κίνητρο τόσο για υπερβολή όσο και για τον πολλαπλασιασμό των συγκρούσεων και δίνει παράλογα δύναμη αρνησικυρίας στον λιγότερο συνεργάσιμο γονέα. Στέλνει το μήνυμα ότι η πρόκληση ή η συντήρηση της αντιδικίας μπορεί να είναι μια αποτελεσματική στρατηγική αποκλεισμού της κοινής επιμέλειας (Kelly, 2012. Warshak, 2011.)

Source link

realhosting
loading...

Leave a Reply