Τι θα γίνει με τους αμετανόητους που θα ριχθούν στην αιώνια κόλαση; Θα κολάζονται ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ;


Είναι γνωστό ότι στην Τελική Κρίση ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός θα παραλάβει τους άξιους στην αιωνιότητα του παραδείσου, ενώ θα στείλει τους αμετανόητους στην αιώνια κόλαση. Το ότι οι αμετανόητοι αμαρτωλοί είναι άξιοι κολάσεως δεν αμφιβάλλει κανείς.

Όμως τίθεται το ερώτημα αν θα κολάζονται ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, χωρίς ποτέ να τελειώσει η κόλασή τους. Δεν είναι πιο λογικό και πιο εύσπλαχνο κάποτε να «ξεχρεώσουν» και να τους βάλει στη συνέχεια ο Θεός σε κάποιο παράδεισο; Όχι στον παράδεισο των δικαίων, αφού δεν θα είναι άξιοι για έναν τέτοιο παράδεισο, αλλά έστω σε κάποια μορφή παραδείσου, για να μην κολάζονται για πάντα.

Η κρατούσα τοποθέτηση των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ότι η κόλαση είναι αιώνια. Υπάρχουν και μερικές εξαιρέσεις, όπως ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, που έχουν άλλη άποψη και λένε ότι η κόλαση δεν θα είναι αιώνια. Αυτό δείχνει ότι το θέμα είναι ανοικτό. Ποιά άποψη είναι η σωστή; Προφανώς δεν μπορεί και οι δύο απόψεις να είναι σωστές. Κι όμως, η λύση του προβλήματος συνίσταται στο ότι ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΕΣ.

Καμία από τις δύο απόψεις δεν είναι πλήρης από μόνη της. Με τα δεδομένα των τελευταίων δύο χιλιάδων ετών, δηλαδή από την εποχή που ενανθρώπισε ο Υιός του Θεού και έφερε την σωτηρία στους ανθρώπους ισχύει το εξής: Όσοι έχουν καλή προαίρεση, μετανοούν και σώζονται. Ας εξετάσουμε με ποιό τρόπο σώζονται οι καλοπροαίρετοι. Τους σώζει ο Θεός απευθείας με τη θεϊκή Του δύναμη, με μια δυναμική θεϊκή επέμβαση; Όχι, διότι τότε δεν θα χρειαζόταν η ενανθρώπιση του Υιού του Θεού και η Σταύρωση και η Ανάστασή Του. Η σωτηρία των καλοπροαίρετων πηγάζει από το σωτηριολογικό έργο του Χριστού. Αυτό αποτελεί την βάση της σωτηρίας μας. Με το σωτηριολογικό έργο του Χριστού αναπλάθεται η ίδια η ανθρώπινη φύση μας και αρκεί εμείς να θελήσουμε – εμπράκτως, με τα έργα της ψυχής και του σώματος – να προσλάβουμε την χάρη του σωτηριολογικού έργου του Χριστού. Υπάρχει, δηλαδή, ένας – ας το πούμε έτσι – σωτηριολογικός «μηχανισμός».

Αυτός ο σωτηριολογικός «μηχανισμός» έχει αποτέλεσμα μόνον στους καλοπροαίρετους. Στους κακοπροαίρετους ο Χριστός προσφέρει μεν την δυνατότητα της σωτηρίας, αλλά αυτοί δεν την αποδέχονται. Θα λέγαμε ότι ο σωτηριολογικός «μηχανισμός» μένει ανενεργής και επομένως οι κακοπροαίρετοι καταλήγουν, με τη θέλησή τους, στην αιώνια κόλαση που δεν έχει κανένα τέλος, αφού ο σωτηριολογικός «μηχανισμός» δεν θα λειτουργήσει ποτέ σε αυτούς, καθότι στην κόλαση δεν υπάρχει μετάνοια (μετάνοια είναι η προϋπόθεση για την ενεργοποίηση του σωτηριολογικού «μηχανισμού» του Χριστού).

Θα μπορούσε, βέβαια, ο Θεός να τους σώσει, δηλαδή να τους βγάλει από την κόλαση, με μια απευθείας θεϊκή επέμβαση. Αλλά αυτό δεν το έκανε ούτε για τους καλοπροαίρετους. Επομένως με τα δεδομένα των τελευταίων δύο χιλιάδων ετών, ορθή είναι η κρατούσα άποψη ότι η κόλαση θα είναι αιώνια. Το μόνο που θα μπορούσε να αλλάξει την αιωνιότητα της κολάσεως θα ήταν ένας ΝΕΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΟΣ «ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ» ειδικά για τους αμετανόητους κολασμένους. Τι θα μπορούσε όμως να είναι αυτό;

Διότι το σωτηριολογικό έργο του Χριστού είναι μεν πλήρες, αλλά αδυνατεί να σώσει τους αμετανόητους. ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΥ «ΒΑΣΙΛΕΑ ΙΩΑΝΝΗ». Το μυστηριώδες αυτό πρόσωπο παρέχει τον σωτηριολογικό «μηχανισμό» για τους κολασμένους. Θα περιγράψουμε τον μηχανισμό στη συνέχεια, αλλά να πούμε πρώτα ότι ο σωτηριολογικός «μηχανισμός» του προφητευόμενου εισάγει μια τομή: ΠΡΙΝ από αυτόν τον «μηχανισμό», τα υπάρχοντα δεδομένα για την κόλαση των αμετανόητων οδηγούν αναπόφευκτα στην αιωνιότητα της κολάσεως. ΜΕΤΑ τον «μηχανισμό» αυτόν, η κόλαση παύει να είναι αιώνια. Βλέπουμε ότι και οι δύο απόψεις για την αιωνιότητα ή μη της κολάσεως αληθεύουν. Αρκεί να τις τοποθετήσουμε στο χρονικό πλαίσιο που τους αρμόζει. Ας σημειωθεί επίσης ότι όταν η Αγία Γραφή λέει «αιώνιο» δεν εννοεί οπωσδήποτε κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Για παράδειγμα στο Εξ, 12,17 λέει ο Θεός (σχετικά με κάποια εορτή): «και ποιήσετε την ημέραν ταύτην εις γενεάς υμών νόμιμον ΑΙΩΝΙΟΝ». Προφανώς η εορτή δεν θα εορτάζεται πάντα, αφού ο κόσμος στον οποίο ζούμε κάποτε θα τελειώσει.

Διευκρινίζουμε ότι αυτά που θα πούμε αποτελούν μια επέκταση της Ορθόδοξης (δογματικής) διδασκαλίας, επέκταση η οποία ΔΕΝ ανήκει (ακόμα) σε αυτά που διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε αντίθεση με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων που απλώς ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΑΝ την ορθή (δογματική) διδασκαλία, χωρίς να εισάγουν κάτι καινούργιο, παρά μόνο έδιναν σαφέστερη και ακριβέστερη διατύπωση στα γνωστά δόγματα της πίστης, εδώ έχουμε ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ. Δικαιολογείται κάτι καινούργιο; Ναι, διότι η Αγία μας Γραφή δεν κλείνει με μια διδακτική επιστολή ή με ένα ιστορικό βιβλίο σχετικό με την εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης στο πρόσωπο του Χριστού, αλλά κλείνει ΜΕ ΕΝΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ (την Αποκάλυψη), υποδεικνύοντας ότι κάτι σημαντικό μέλλει ακόμη να συμβεί. Το σημαντικό αυτό ΔΕΝ είναι αυτά που ξέρουμε (καταστροφές, χάραγμα, αντίχριστος κτλ.), διότι αυτά ούτως ή άλλως λίγο-πολύ τα αναμένουμε και δεν είναι και τόσο σημαντικά (πόσους αντιχρίστους κυβερνώντες δεν είχαμε ως τώρα; – από την εποχή των ειδωλολατρών Ρωμαίων αυτοκρατόρων).

Υπάρχουν άλλα τα οποία δεν γνωρίζουμε και τα οποία είναι πολύ πιο σημαντικά. Ας ξεκινήσουμε με το πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, επομένως είναι Θεός. Επιπλέον, πριν 2.000 χρόνια, έλαβε και ανθρώπινο σώμα και ψυχή. Δεν μπήκε να κατοικήσει σε κάποιον άνθρωπο, αλλά ο ίδιος ο Υιός του Θεού (δηλαδή το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας) έλαβε σώμα και ψυχή. Επομένως από την αρχή-αρχή (από τη σύλληψη) το σώμα και η ψυχή του Χριστού ήταν ενωμένα με τη θεότητα του Χριστού. Επομένως από την αρχή-αρχή το σώμα και η ψυχή του Χριστού ήταν εντελώς αναμάρτητα. Με πιο απλά λόγια, ο Χριστός ήταν πάντα αναμάρτητος. Πάμε τώρα στον προφητευόμενο. Αυτός, βέβαια, δεν είναι Θεός. Είναι ένας άνθρωπος. Ένας Άγιος. Και τι είναι ένας Άγιος; Ένας αμαρτωλός (δεν παίζει ρόλο αν οι αμαρτίες του είναι μικρές ή μεγάλες) που αγωνίστηκε με ταπείνωση και έλαβε τη χάρη του Θεού, έλαβε την αγιότητα. Κανένας Άγιος δεν γεννήθηκε Άγιος. Όλοι αγωνίστηκαν και, μέχρι να πετύχουν αυτό που ήθελαν (την αγιότητα), έκαναν σφάλματα και αμαρτίες.

Γιʼ αυτό χαρακτήριζαν τον εαυτό τους «αμαρτωλό». Όταν οι Άγιοι λάβουν την χάρη της αγιότητας παύουν να είναι αμαρτωλοί, έστω κι αν νομίζουν και ομολογούν ότι είναι αμαρτωλοί. Αυτό το λένε και το πιστεύουν διότι ήταν αμαρτωλοί ΠΡΙΝ λάβουν την χάρη της αγιότητας. Βλ. τον Απόστολο Παύλο πόσο ταπεινά χαρακτηρίζει τον εαυτό του, «ουκ ειμί ικανός καλείσθαι απόστολος» (Αʼ Κορ, 15, 9), διότι «εδίωξα την εκκλησία του Θεού»: αναφέρεται σε ένα παρελθόν που είχε λήξει για τον ίδιο. Όταν οι Άγιοι λάβουν τη χάρη της αγιότητας τότε δρουν όπως ο Χριστός. Με δύο διαφορές. Πρώτον δεν έχουν εντελώς καθαρό παρελθόν όπως ο Χριστός (μερικοί Άγιοι έχουν μάλιστα και πολύ βρώμικο παρελθόν, ήταν βλάσφημοι, ληστές, κτλ.), και δεύτερον δεν έχουν το ίδιο ύψος αγιότητας με τον Χριστό. Σε αυτό το τελευταίο ο προφητευόμενος αποτελεί εξαίρεση, διότι είναι «Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΓΙΟΣ… ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»…, γιʼ αυτό και ονομάζεται ΠΑΝΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (Βλ. Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ). Αυτό είναι το κατεξοχήν σημείο που θέλει ανάλυση.

Στην ορθόδοξη θεολογία (βλ. κυρίως Άγιο Γρηγόριο Παλαμά) διακρίνουμε, όταν μιλάμε για το Θεό, ανάμεσα στη θεία ενέργεια και τη θεία ουσία. Η θεία ενέργεια είναι αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως χάρη του Θεού. Η θεία ουσία είναι για τους ανθρώπους εντελώς απρόσιτη. Κανένας Άγιος δεν έχει πρόσβαση στη θεία ουσία. Ακόμη και το σώμα και η ψυχή του Ιησού Χριστού δεν μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τη θεία ουσία, χωρίς αυτό να αναιρεί το γεγονός ότι ο Χριστός είναι και Θεός, άρα φορέας της θείας ουσίας. Στο σώμα και την ψυχή του Ιησού κατοικεί μόνον η θεία χάρη. Και στους Αγίους κατοικεί η θεία χάρη, αν και σε μικρότερο βαθμό. Γιατί σε μικρότερο βαθμό; Μήπως έχουν διαφορετικής φύσης σώμα και ψυχή από τον Χριστό; Όχι βέβαια. ΑΡΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΧΑΡΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΝ ΙΔΙΑΣ ΦΥΣΗΣ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΨΥΧΗ ΜΕ ΑΥΤΟΝ.

Ο λόγος που φέρουν μικρότερη χάρη είναι διότι δεν είναι άξιοι να φέρουν περισσότερη χάρη. Και μεταξύ των Αγίων υπάρχουν διαφορές. Άλλος είναι μεγαλύτερος Άγιος, άλλος μικρότερος, ανάλογα με την χάρη που έχει αξιωθεί να λάβει ο καθένας, κατά την αξία του. Ανάμεσα στους Αγίους ένας ξεχωρίζει, μιλάμε για τον προφητευόμενο, διότι πέτυχε – κατά την αξία του – αυτό που θεωρητικά θα μπορούσε να πετύχει κάθε Άγιος (και κάθε άνθρωπος): το να λάβει ΟΛΗ τη χάρη που θα μπορούσε ποτέ να δώσει ο Χριστός. Πόση δηλαδή; Τόση ακριβώς όση φέρει και ο ίδιος (ο Χριστός), στο σώμα και την ψυχή Του. Δεν μιλάμε για την θεία ουσία. Αυτή ανήκει αποκλειστικά στο Χριστό και δεν μεταδίδεται σε κανέναν άνθρωπο, ούτε βέβαια στον προφητευόμενο. Στην ορθόδοξη θεολογία είναι ΕΦΙΚΤΟ ένας άνθρωπος να φθάσει στο ίδιο ύψος αγιότητας με τον Χριστό (μιλώντας για αγιότητα μιλάμε για τη χάρη του Θεού). Στις μη ορθόδοξες θεολογίες αυτό είναι δογματικά αδύνατο. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΛΑΜΨΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟ. Σύμφωνα με τον Άγιο Πορφύριο, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τον πάπα: θα καταργηθεί ο θεολογικός διάλογος. ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ.

Διότι η θεολογία της Δύσης θα αποδειχθεί ψευδής λόγω του προφητευόμενου. Κι ερχόμαστε πάλι στο θέμα της αιωνιότητας της κολάσεως. Είπαμε προηγουμένως ότι κανένας Άγιος δεν έχει εντελώς καθαρό παρελθόν, κάτι που ισχύει και για τον προφητευόμενο. Αλλά από την άλλη ο προφητευόμενος έχει το ίδιο ύψος αγιότητας με τον Χριστό. Πώς το ίδιο ύψος αγιότητας συμβιβάζεται με το όχι εντελώς καθαρό παρελθόν; Δεν είναι αντιφατικό; Τι θα υπερισχύσει; ΝΑ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ: ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΕΡΙΣΧΥΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΑΛΛΑ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ. Και για να υπερισχύσει η αγιότητα θα πρέπει το παρελθόν να καθαριστεί ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ από κάθε αμαρτία. Κι αφού θα καθαριστεί για τον προφητευόμενο, θα καθαριστεί για κάθε άνθρωπο. Διότι όπως το έργο του Χριστού έχει αποτέλεσμα σε κάθε άνθρωπο, έτσι και το έργο του προφητευόμενου έχει αποτέλεσμα για κάθε άνθρωπο. Αυτό οφείλεται στην πληρότητα της χάρης που φέρει ο Χριστός και, όμοια, ο προφητευόμενος. Ας σημειωθεί ότι η αναδρομική κατάργηση της αμαρτίας είναι το μόνο έργο που ΔΕΝ μπορούσε να αναλάβει ο Χριστός. Διότι, όπως είπαμε πιο πάνω, ο Χριστός ήταν ΠΑΝΤΑ αναμάρτητος.

Μόνον κάποιος που έχει διαπράξει αμαρτίες στο παρελθόν μπορεί να αναλάβει αυτό το έργο. ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟ, Η ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ (ΙΔΙΩΣ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥΣ, ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΙ ΣΩΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ) ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΙΣΤΗ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ. ΔΡΑ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ. Είναι φυσικό αποτέλεσμα της άφιξης του προφητευόμενου στο επίπεδο της χάριτος του Χριστού. ΟΜΩΣ Η ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.

Πρώτα οι αμετανόητοι θα πληρώσουν όλο το χρέος τους στην «αιώνια» κόλαση («έως ου αποδώς τον έσχατον κοδράντην» Ματθ, 5, 26). Στη συνέχεια, και χωρίς να χρειάζεται μετάνοια εκ μέρους τους, η «αιώνια» κόλαση θα καταργηθεί, ως αποτέλεσμα της αναδρομικής κατάργησης της αμαρτίας από τον προφητευόμενο. Αυτό είναι το ουσιαστικό έργο του προφητευόμενου και ο λόγος για τον οποίο προφητεύεται αυτό το πρόσωπο. Τα υπόλοιπα (χριστιανικό βασίλειο με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη κτλ.) είναι συμπληρωματικά.

Υ.Α.

πηγη




loading…

loading…

loading…

realhosting
loading...

Απάντηση