Ντούγκιν: «Σκοτώνουν Φιλοσόφους αλλά η Ιδέα Δεν Πεθαίνει» — Ο Πόλεμος του Φωτός Εναντίον της Συμμαχίας της Κόλασης, η Προδοσία του Τραμπ και η Μοναδική Ελπίδα: Ιράν, Ρωσία, Κίνα ή Σκοτάδι!
Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν για το μαρτύριο του Αλί Λαριτζανί, τη φιλοσοφία της θυσίας και τον πόλεμο για το μέλλον του κόσμου. Η Ιδέα επιβιώνει από κάθε δολοφονία.
18 Μαρτίου 2026
Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
Ο ιρανός ηγέτης Αλί Λαριτζάνι δολοφονήθηκε από τον αμερικανο-ισραηλινή συνασπισμό.
Το Ιράν δίνει στην ανθρωπότητα ένα μάθημα αληθινής ανθρωπολογίας. Το άτομο δεν μετράει· αυτό που έχει σημασία είναι το πρόσωπο, ο άνθρωπος. Άνθρωπος είναι αυτός που είναι έτοιμος να πεθάνει για τις ιδέες του, την Ιδέα, την πίστη του. Η Ιδέα θα βρει νέα άτομα που θα ξεσηκωθούν για να την υπερασπιστούν και θα γίνουν άνθρωποι, δηλαδή πρόσωπα. Αυτή είναι η αθανασία μέσω της Ιδέας — για τον Θεό, για την Αλήθεια.
Ένας άνθρωπος αρχίζει να αξίζει κάτι μόνο όταν ισιώνει τον εαυτό του σαν βέλος που πετάει προς τον ουρανό. Αλλιώς είναι ένα σκουλήκι.
Το Ιράν είναι ένας πολιτισμός του φωτός. Αποτελείται από ψυχές που στέκονται όρθιες. Η μία αντικαθιστά την άλλη σε έναν απόλυτο πόλεμο του φωτός.
Στον Ισλαμικό μυστικισμό, το άτομο (ναφς) θεωρείται ως «ο εσωτερικός διάβολος». Μόνο αυτός που το έχει ξεπεράσει είναι αληθινά άνθρωπος.
Ο υπέροχος Ιρανός φιλόσοφος Αλί Λαριτζανί (μίλησα μαζί του για πολλές ώρες για τους αγγέλους, την αθανασία της ψυχής και τον φωτεινό άνθρωπο) σκοτώθηκε. Όχι σε κάποιο καταφύγιο. Πήγε να επισκεφτεί τα παιδιά του (την κόρη του). Εκεί τον πρόλαβε ένας σιωνιστικός πύραυλος.
Ένας ακόμη φωτεινός άνθρωπος πήρε τη θέση του. Ο Σαΐντ Τζαλίλι. Μαζί του μίλησα επίσης για ώρες για την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία. Αυτός είναι ένας πόλεμος φιλοσόφων. Είναι ένας πόλεμος του Ανθρώπου ενάντια στον εχθρό της ανθρώπινης φυλής.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είναι μια συμμαχία της κόλασης. Σκοτώνουν. Δολοφονούν. Ωστόσο, ο Θεός αναδεικνύει νέους ήρωες στη θέση των πεσόντων μαρτύρων. Νέους φιλοσόφους.
Γι’ αυτό η φιλοσοφία είναι τόσο σημαντική. Και μέχρι η Ρωσία να στραφεί πραγματικά στην αυθεντική φιλοσοφία και στα βάθη της θρησκείας της, δεν πρόκειται να νικήσουμε. Αυτός είναι ένας ιερός πόλεμος. Σε αυτόν, το κύριο πράγμα είναι η Ιδέα, η πίστη.
Ο Νετανιάχου, ο οποίος φαίνεται να είναι ζωντανός (αν και ακόμη και αυτό παραμένει ακόμη αβέβαιο), έδειξε στον Αμερικανό πρέσβη Χάκαμπι ένα φύλλο χαρτιού, ένα έγγραφο, που απαριθμούσε όσους έχουν ήδη σημαδευτεί για να δολοφονηθούν στο εγγύς μέλλον. Και οι δύο γέλασαν και αστειεύτηκαν ότι έχουν πέντε δάχτυλα αντί για έξι, όπως στην προηγούμενη προσομοίωση τεχνητής νοημοσύνης.
Ο επικεφαλής του τμήματος αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, Τζο Κεντ, παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιθετικότητα κατά του Ιράν και για το γεγονός ότι η Αμερική κυβερνάται από Σιωνιστές.
Ο Αμερικάνος δημοσιογράφος Άλεξ Τζόουνς αποκαλεί ανοιχτά όλα όσα συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες «σιωνιστικό πραξικόπημα».
Πρώην αντίπαλοι του Τραμπ εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του Μιτς Μακόνελ, ακόμη και ορισμένοι Δημοκρατικοί κινούνται προσεκτικά προς την κατεύθυνση της υποστήριξής του. Είναι ενδεικτικό ότι ο ακραία ρωσοφοβικός ΜακΦόλ είναι επίσης έτοιμος να τον υποστηρίξει, εκφράζοντας μόνο την επιθυμία ότι ο Τραμπ πρέπει να αρχίσει να αντιμετωπίζει τη Ρωσία με τον τρόπο που αντιμετωπίζει το Ιράν — και μάλιστα το συντομότερο δυνατό.
Ο ίδιος ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι «ο Πούτιν τον φοβάται». Αυτό φυσικά είναι αναληθές, όμως ορισμένες στιγμές στις παράλογες και κακοσχεδιασμένες «ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις» για την Ουκρανία μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον του έχουν δώσει λόγους να το πιστεύει. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα. Οποιοδήποτε σημάδι αδυναμίας, ακόμη και φανταστικό, απλώς ενθαρρύνει ακόμη περισσότερο αυτούς τους μανιακούς.
Καθώς ο Τραμπ χάνει τους δικούς του υποστηρικτές — τους οποίους έχει προδώσει & εξαπατήσει ολοκληρωτικά — κερδίζει σταδιακά την υποστήριξη των πιο διαβόητων καθαρμάτων της παγκοσμιοποίησης.
Για τον Τραμπ, οι προτεραιότητες είναι το Ιράν και η Λατινική Αμερική. Έχει ήδη αρχίσει να απειλεί ανοιχτά με επέμβαση στη Βραζιλία, και έχει αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό να καταστρέψει την Κούβα. Προς το παρόν, είναι σαφές ότι δεν επιθυμεί να επικεντρωθεί στην Ουκρανία, αν και πιέζεται όλο και περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση. Προς το παρόν.
Ο φόβος που προκάλεσε ο Τραμπ στα πρώτα του βήματα, όταν υποσχέθηκε ότι θα καταστρέψει τους παγκοσμιοποιητές ─ και με αυτό το επιχείρημα κέρδισε τις εκλογές στις ΗΠΑ ─ εξακολουθεί να υπάρχει. Ο Σόρος συνεχίζει να πιέζει τα δίκτυά του να αντιταχθούν στον Τραμπ (ο Σόρος μισεί επίσης τον Νετανιάχου). Ωστόσο, ο Τραμπ ακολουθεί πλέον μια πολιτική επιθετικής, μαχητικής παγκοσμιοποίησης, επιδιώκοντας με κάθε κόστος να διατηρήσει τη Αμερικάνικη δυτική ηγεμονία και τον μονοπολικό κόσμο. Σε κάποιο σημείο, στο μέλλον, θα στραφεί και εναντίον της Ρωσίας. Η Ουκρανία βρίσκεται επί του παρόντος εκτός του κύριου πεδίου προσοχής, κάτι που ανησυχεί τον Ζελένσκι, αλλά αυτό είναι προσωρινό.
Η μόνη μας ελπίδα τώρα, μαζί με την Κίνα, είναι ότι το Ιράν θα αντέξει και θα επιτύχει τους στόχους του στη Μέση Ανατολή. Αυτό παραμένει εφικτό, αν και έχει ως τίμημα τεράστιες θυσίες. Αν το Ιράν πέσει, η Δύση θα επιτεθεί εναντίον μας. Και η Κίνα θα είναι η επόμενη.
Όσο διαιρεμένη και αν φαίνεται σήμερα η Δύση σε πέντε κέντρα — τον Τραμπ, την ΕΕ, την Αγγλία, τους καθαρούς παγκοσμιοποιητές και το Ισραήλ — σε ορισμένα ζητήματα ενεργούν από κοινού. Σε τελική ανάλυση, άλλωστε, όλοι τους αποτελούν τη Δύση. Ναι, παρατηρούμε σοβαρές διχόνοιες μεταξύ τους, ωστόσο παραμένει ένας κοινός παρονομαστής και η αναδιάρθρωση των σχέσεων συνεχίζεται αδιάκοπα. Η Ρωσία δεν μπορεί να βασιστεί στην καλή θέληση κανενός από αυτούς τους πόλους. Όλοι τους είναι εχθρικοί — μόνο σε διαφορετικούς βαθμούς, σε διαφορετικά πλαίσια και σε διαφορετικούς συνδυασμούς. […]
Ο Πούτιν ξεκίνησε την ηρωική διαδικασία αποκατάστασης της οικονομικής και πολιτικής ανασυγκρότησης της Ρωσίας. Αυτή διήρκεσε πολλά χρόνια και αποδείχθηκε ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα.
Όσο περισσότερο ο Πούτιν επιμένει στην ανεξαρτησία της Ρωσίας, στην πολυπολικότητα και στην ιδέα του κράτους-πολιτισμού, τόσο περισσότερο η Δύση αυξάνει την πίεση της προς τη Ρωσία αφρίζοντας. Το αυξανόμενο επίπεδο κλιμάκωσης αντανακλά την ενίσχυση της βούλησης της Ρωσίας προς την κυριαρχία. Η Δύση δεν είναι διατεθειμένη να το αποδεχτεί αυτό. Ο στόχος της είναι να εξοντώσει, να αποτελειώσει τη Ρωσία.
Κατά την άποψή μου, είναι καιρός να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στην Ουκρανία. Έχει αποδειχθεί πολύ σοβαρός αντίπαλος. Ναι, ολόκληρη η συλλογική Δύση στέκεται πίσω της και την υποστηρίζει. Ωστόσο, πολλά σε αυτόν τον πόλεμο εξαρτώνται επίσης από τον πληθυσμό της. Ο εχθρός αποδείχθηκε ισχυρότερος από ό,τι πιστεύαμε. Και εμείς οι ίδιοι, σαφώς, το αντίθετο.
Ταυτόχρονα, αισθανόμενος τη δύναμή του, ο εχθρός σκοπεύει με κάθε κόστος να μας πάρει τα εδάφη μας, ενώ εμείς μετακινούμαστε σταδιακά σε αμυντική θέση — αφήστε μας ό,τι είναι δικό μας αυτή τη στιγμή, και θα ηρεμήσουμε. Ο εχθρός όμως αυτή την στάση την ερμηνεύει ξεκάθαρα ως αδυναμία, και αυτό ενισχύει μόνο την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει τον πόλεμο.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να ξεφύγουμε από αυτή την κατάσταση, μία διέξοδος. Θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις εντός της ίδιας της Ρωσίας. Ο σαφής εντοπισμός των σημείων αδυναμίας, αλλαγές στο προσωπικό, ίσως ακόμη και στους θεσμούς, και η πλήρης διατύπωση των μέγιστων στόχων του πολέμου. Η άνευ όρων συνθηκολόγηση και παράδοση του καθεστώτος του Κιέβου και η μεταφορά ολόκληρης της Ουκρανίας υπό τον στρατηγικό μας έλεγχο.
Αν οι τρέχουσες τάσεις συνεχιστούν, ένας τέτοιος στόχος θα παραμείνει ανέφικτος. Αυτό σημαίνει ότι εμείς οι ίδιοι πρέπει να αλλάξουμε. Απλά δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μια αμφιταλαντευόμενη, αμυντική στάση δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία ειρήνη, πόσο μάλλον μια μακροπρόθεσμη ειρήνη. Απαιτείται μια νέα στρατηγική, μαζί με μια απότομη ενίσχυση του δυναμικού μας, συμπεριλαμβανομένης της πνευματικής διάστασης.
Έχουμε δύο παραδείγματα από τον εικοστό αιώνα: Τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο). Ο πρώτος οδήγησε τη Ρωσία στην κατάρρευση. Ο δεύτερος την οδήγησε στο μεγαλείο.
Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο λαός δεν ήταν εμπνευσμένος. Στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, ήταν εμπνευσμένος.
Οι διαπραγματεύσεις μας με την Ουάσιγκτον, ως προς το ύφος και τον τόνο τους, δεν έχουν καμία ομοιότητα με τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Υπονομεύουν το ηθικό πνεύμα εκείνων που είναι αφοσιωμένοι ολόψυχα με όλη τους την καρδιά στη Νίκη. Οι αδρανειακές διαδικασίες που συνεχίζονται από τη δεκαετία του 1990 λειτουργούν επίσης καταπιεστικά, και με ασφυκτικό τρόπο. Η Ουκρανία έχει αποδειχθεί πολύ σκληρό καρύδι.
