Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι παραδοσιακά οι μήνες κατά τους οποίους οι ομάδες ανακοινώνουν τους παίκτες που αποκτούν, ποιοι μένουν ελεύθεροι και ποιοι είναι κοντά στην μετακίνησή τους σε άλλη ομάδα.
Αυτή η συζήτηση – και η πρακτική- φέτος ειδικά έχει μεταφερθεί και στο πολιτικό πεδίο. Κόσμος πάει κι έρχεται κυρίως στον χώρο της κεντροαριστεράς, όπου τα τελευταία χρόνια οι μεταπηδήσεις έχουν γίνει αγαπημένο «σπορ». Η τάση που υπήρξε από το 2015 μέχρι και το 2019 της μετακίνησης στελεχών του ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα αντιστρέφεται, αν και όχι με την ίδια ένταση, με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή του Στέφανου Κασσελάκη να περιμένουν στη στάση για το επόμενο δρομολόγιο για Χαριλάου Τρικούπη.
Ο Αλέξης Τσίπρας από την άλλη έχει δηλώσει ότι δεν βιάζεται και δεν θα κάνει μεταγραφές αεροδρομίου, έχει αφήσει στον πάγο κάποιους από τους παλιούς του συντρόφους, που κάποιοι εμφανίζονται σίγουροι ότι θα μπουν στην ομάδα του, άλλοι είναι αμφίβολο αν θα ενταχθούν στο ρόστερ του.
Πάντως πολύ ηχηρές μεταγραφές δεν έχουμε μέχρι τώρα, εκτός αν κανείς πιστεύει ότι η αποχώρηση της Θεοδώρας Τζάκρη από το κόμμα Κασσελάκη και η ενδεχόμενη επιστροφή της στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να αλλάξει τον ρου της πολιτικής ιστορίας του τόπου.
Στο κυβερνητικό στρατόπεδο πάντως δεν φαίνεται να μπαίνουν με πάθος στο μεταγραφικό παζάρι και προς το παρόν ανακοινώνουν ή αφήνουν να εννοηθεί ότι θα ανακοινώσουν κάποιους καλλιτέχνες, που συνήθως δεν παίζουν κεντρικό πολιτικό ρόλο, αλλά θεωρούνται απαραίτητη για τη «μαρκίζα».
Στον αθλητισμό και στην πολιτική πάντως έχει μικρότερη σημασία ποια ονόματα ανακοινώνεις και περισσότερο τι μπάλα παίζεις ή τι μπάλα θα πείσεις ότι μπορείς να παίξεις; Και φυσικά αυτή η υπόσχεση να «κόβει εισιτήρια»
