Προειδοποίησε πως παρά τις περιόδους ύφεσης, κάθε νέος κύκλος έντασης που ακολουθεί, «μοιάζει να φέρνει ένα βήμα πιο κοντά την στρατιωτική εμπλοκή είτε με τη μορφή περιορισμένου επεισοδίου είτε με πιο γενικευμένη μορφή, ανάμεσα στις δυο χώρες».
Ο γγ του ΚΚΕ παρέθεσε τις διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας μεταξύ άλλων με την αναφορά στη μειονότητα της Θράκης ως “τουρκική”, αντί μουσουλμανική, με το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, με το casus belli, την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες και την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.
Ειδικά για το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ο κ. Κουτσούμπας τονίζει πως το τουρκικό αστικό κράτος επιχειρεί να δώσει νομική υπόσταση και να κατοχυρώσει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις του, να προλάβει τετελεσμένα από την ελληνική κυβέρνηση, καθώς και για να προετοιμάσει επιχειρήματα σε τυχόν προσφυγή σε διαιτητικά δικαστήρια.
Αναλυτικά η ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα
«Φίλες και φίλοι,
συντρόφισσες και σύντροφοι,
Ο τίτλος της σημερινής μας εκδήλωσης, “Η Ελλάδα και η Τουρκία στη δίνη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών”, αποτυπώνει εύστοχα το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσει η σκέψη μας, προκειμένου να ερμηνεύσουμε σωστά τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Έτσι θα μπορέσουμε να εντοπίσουμε και ποια είναι “η διέξοδος για τους λαούς”, που αποτελεί και το απαραίτητο συμπλήρωμα του τίτλου.
Μόνο έτσι μπορούμε να προσεγγίσουμε το θέμα σήμερα που ο κόσμος φλέγεται απ’ άκρη σ΄ άκρη, που έχει γίνει πλέον κουρελόχαρτο ακόμα και αυτό το Διεθνές Δίκαιο, που οι αναζητήσεις για μια νέα “αρχιτεκτονική ασφάλειας” ακούγονται μόνο σαν εμπαιγμός απέναντι στους λαούς.
Σήμερα, που κάθε απόπειρα προσωρινού συμβιβασμού στα πολεμικά μέτωπα, δεν αναιρείται, αλλά ενσωματώνεται στη βασική τάση των εξελίξεων, που είναι αυτή της κλιμάκωσης, της ενοποίησης, της γενίκευσης του πολέμου σε παγκόσμια κλίμακα, για τα συμφέροντα των αστικών τάξεων και με θύματα τους λαούς. Δηλαδή, για τον έλεγχο των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών, το μοίρασμα του κόσμου, σε μια κούρσα ανταγωνισμών που οδηγεί η αναμέτρηση ΗΠΑ-Κίνας για την ηγετική θέση στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, η αντιπαράθεση του ευρωατλαντικού και του ευρωασιατικού στρατοπέδου.
Κάποιοι θυμήθηκαν πρόσφατα τη λεγόμενη “παγίδα του Θουκυδίδη”, αλλά η αλήθεια είναι ότι η εμπλοκή της χώρας μας σε αυτούς τους θανάσιμους ανταγωνισμούς, δυστυχώς υλοποιείται και βαθαίνει μεθοδικά εδώ και καιρό. Φυσικά, για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, την αναβάθμιση του ρόλου της, και τη διεκδίκηση μεγαλύτερου κομματιού της λείας.
Αυτό σημαίνει η μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό και μεταφορικό κόμβο, με καλώδια, αγωγούς, γεωτρήσεις και με την εισαγωγή πανάκριβου αμερικάνικου LNG, αποθήκευση και διοχέτευσή του στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη με τον Κάθετο Διάδρομο, σχεδιασμοί που ήδη πληρώνει πολύ ακριβά ο λαός με την ενεργειακή φτώχεια.
Αυτή τη στρατηγική υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος του Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ, του Βελόπουλου και των άλλων. Για να το πετύχουν, υλοποιούν και στηρίζουν τις στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ.
Όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα του συστήματος είναι συνένοχοι για την επέκταση των αμερικάνικων βάσεων που παίζουν κομβικό ρόλο στους πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, την αποστολή οπλισμού στον Ζελένσκι, την ενίσχυση των στρατηγικών σχέσεων με το Ισραήλ, την αποστολή ελληνικών Φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Περσικό για τα συμφέροντα των εφοπλιστών κ.ο.κ.
Οι συμμαχίες και οι κινήσεις αυτές παρουσιάζονται στον λαό ως κινήσεις “θωράκισης” της χώρας και της δικής του ασφάλειας, η αλήθεια όμως είναι ότι πρόκειται για τους παράγοντες της μεγαλύτερης και πιο επικίνδυνης ανασφάλειας για τον λαό. Αυτό αποδεικνύουν, εκτός των άλλων και οι ευθείες απειλές από τη Ρωσία και το Ιράν, ότι οι σχετικές υποδομές σε κάθε χώρα, άρα και στην Ελλάδα, αποτελούν στόχους αντιποίνων. Αυτό αποδεικνύει ο σφοδρός ανταγωνισμός ανάμεσα σε Τουρκία και Ισραήλ, που έφτασε μια ανάσα από την πολεμική ανάφλεξη μέσα στο καλοκαίρι, με την Ελλάδα να μπλέκεται επικίνδυνα και σε αυτή τη δίνη χάριν της στρατηγικής της συμμαχίας με το ισραηλινό κράτος.
Όσο για κάτι θεατρικές δηλώσεις, σαν αυτές του Μακρόν, που έλεγε κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα ότι “θα είναι εδώ” όταν χρειαστεί, αρκεί να πούμε ότι, η Γαλλία πριν λίγες μέρες υπέγραψε “οδικό χάρτη” στρατιωτικής συνεργασίας και με την Τουρκία. Φαίνεται ότι θα είναι λίγο από εδώ, που έχει πουλήσει τα Rafale και λίγο από εκεί, που πουλάει τους πυραύλους που τα καταρρίπτουν.
Η επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ, Μ. Ρούμπιο, την περασμένη βδομάδα σηματοδοτεί την ακόμα πιο βαθιά εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς και ενεργειακούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι στόχοι της αστικής τάξης για τη γεωστρατηγική της αναβάθμιση. Γι’ αυτό και το Κόμμα μας ανέδειξε το ζήτημα, σήμανε συναγερμό, έκανε o,τι περνούσε από το χέρι του για να εκφραστεί η μέγιστη λαϊκή καταδίκη, την ώρα που τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης έδιναν όρκους πίστης στην “εθνική υπόθεση” του Κάθετου Διαδρόμου και έμειναν στη γνωστή, κριτική της ενσωμάτωσης περί ανάγκης περισσότερων “ανταλλαγμάτων” στα ελληνοτουρκικά.
Τη βαθιά ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο και την προετοιμασία του αποδεικνύουν και οι νέες «αγορές του αιώνα» από ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ κλπ, το γιγαντιαίο για τα δεδομένα της Ελλάδας εξοπλιστικό πρόγραμμα «Ατζέντα 2030». Το συνολικό κόστος των δαπανών αυτών είναι πάνω από 25 δισ. ευρώ τα επόμενα χρόνια, ενώ κάθε χρόνο θα καταβάλλουν 7 δισ., δηλαδή το 3,5% του ΑΕΠ, για τις πολεμικές ανάγκες του ΝΑΤΟ.
Αυτά τα χρήματα, εννοείται, προκύπτουν από την επιπλέον φορολογία στον λαό, από τις περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες, σε μισθούς και συντάξεις.
Πρόκειται για μια ατζέντα, που πρόσφατα περιέλαβε και τη λεγόμενη «ασπίδα του Αχιλλέα», αξίας πάνω από 3 δισ. Την αληθινή σκοπιμότητα αυτής της αγοράς, πίσω από τις μεγαλοστομίες, την έχει εξηγήσει δημόσια η ίδια η κυβέρνηση. Με τον θόλο σκοπεύουν να αποδεσμεύσουν από το Αιγαίο τις φρεγάτες Belharra και τα αεροσκάφη F-16 και F-35 που αγόρασαν και αγοράζουν για να τα στείλουν σε άλλες θάλασσες ως πέρα από τον Ινδικό ωκεανό και σε άλλους ουρανούς μακριά από τα σύνορά μας.
Η Συμφωνία αυτή είναι μέρος της πολεμικής προετοιμασίας, σε αντιστοίχιση με τις ΝΑΤΟικές ανάγκες στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και συνδέει την αεράμυνα της χώρας με τα συμφέροντα και τις γεωπολιτικές επιδιώξεις του Ισραήλ, που θα διατηρήσει τον βασικό έλεγχο του συστήματος.
Στο πλαίσιο αυτών των σκοπιμοτήτων, προκρίθηκε ένα σύστημα που αποδείχθηκε ανίκανο να αντιμετωπίσει ιρανικούς πυραύλους και drones και έχει ιδιαίτερη σημασία η παρέμβαση του ΚΚΕ, που με Ερώτηση στη Βουλή, απαιτεί την ακύρωση αυτής της Συμφωνίας και τη διεξαγωγή ουσιαστικής συζήτησης.
Φίλες και φίλοι,
Στο παραπάνω έδαφος οξύνονται σήμερα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και οποιαδήποτε προσπάθεια να παρουσιαστούν αυτές ως κάτι το αυτόνομο, (ότι είναι κάτι που έχει να κάνει απλά με τις ορέξεις του ενός ή του άλλου ηγέτη), αποσκοπεί μονάχα στο να συσκοτίσει την πραγματικότητα.
Την όξυνση την προκαλεί ο ανταγωνισμός της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, η αντιπαράθεση δύο ΝΑΤΟϊκών κρατών που διεκδικούν τη μετατροπή τους σε ενεργειακούς – στρατιωτικούς κόμβους και την αναβάθμιση της θέση τους στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή είναι η αιτία της έντασης ή μιας πιθανής κρίσης, ενός θερμού επεισοδίου το επόμενο διάστημα, για το οποίο ήδη προετοιμάζουν τους λαούς.
Είπαμε συνοπτικά τι κάνει η Ελλάδα. Αλλά και η Τουρκία, από την πλευρά της, αξιοποιεί τη γεωγραφική, οικονομική και στρατιωτική της ισχύ στο πλαίσιο των γενικότερων εξελίξεων και κλιμακώνει την επιθετικότητα.
Η θέση της αστικής τάξης της Τουρκίας στην περιοχή και γενικότερα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι ήδη αναβαθμισμένη. Συγκαταλέγεται στα 20 ισχυρότερα κράτη στον κόσμο, είναι 2η στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ με ταυτόχρονες υψηλές επιδόσεις στην πολεμική βιομηχανία, που δεν αφήνουν αδιάφορο κανέναν από τους “ισχυρούς συμμάχους”.
Η σχέση της Τουρκίας με τη Ρωσία είναι ισχυρή. Ήταν χαρακτηριστικός ο ρόλος της Τουρκίας ως διαμεσολαβητή με την Ουκρανία. Έχει ενισχύσει αποφασιστικά τον ρόλο της στη Συρία, μετά την ανατροπή του Άσαντ από τους εγκληματίες τζιχαντιστές, με τις ευλογίες του ευρωατλαντισμού.
Κατέχει μεγάλο μέρος της Κύπρου για 52 χρόνια, ενώ έχει πολιτική επιρροή και στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη, το Κατάρ, το Ιράκ, τη Σομαλία, στο Αζερμπαϊτζάν. Διατηρεί ενισχυμένες σχέσεις με τουρκόφωνα κράτη στην Κεντρική Ασία, επίσης με κράτη των Δυτικών Βαλκανίων. Πρόσφατα αναθέρμανε τις σχέσεις με την Αίγυπτο, ενώ σύναψε τη Συμφωνία της Μέκκας με Σαουδική Αραβία και Πακιστάν, η οποία μάλιστα ενεργοποιήθηκε ήδη για την αντιμετώπιση των Χούθι της Υεμένης.
Σημειώνουμε εδώ, ότι στη Σαουδική Αραβία παραμένουν ταυτόχρονα οι Ρatriot που έχει χρυσοπληρώσει ο ελληνικός λαός και βρίσκονται εκεί, μαζί με ελληνικό προσωπικό, με τις ψήφους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, για να προστατεύουν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του ενεργειακού κολοσσού της Aramco.
Παράλληλα, η Τουρκία διευρύνει συνεχώς το πλαίσιο των διεκδικήσεών της, με το απαράδεκτο δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας” να είναι το κυρίαρχο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και με στόχο τον έλεγχο σε θαλάσσιες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, μέχρι και περιοχές κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου, τον έλεγχο του Ανατολικού Αιγαίου και τμήματος της Μαύρης Θάλασσας. Με το δόγμα αυτό επιδιώκεται η ισχυροποίηση του τούρκικου κεφαλαίου στον ανταγωνισμό για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών των θαλασσών αυτών.
Φίλες και φίλοι,
συντρόφισσες και σύντροφοι,
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις χαρακτηρίζονται διαχρονικά από αντιφατικές σχέσεις συνεργασίας και ανταγωνισμού. Μια προσωρινή μείωση της έντασης δεν σημαίνει εξαφάνιση των στρατηγικών διεκδικήσεων των δυο αστικών τάξεων.
Μπορεί να υπάρχει διάλογος και ταυτόχρονα να παραμένουν οι αντιθέσεις και να εκδηλώνονται με σφοδρότητα, όπως έγινε σε προηγούμενα χρόνια, όπως και σήμερα άλλωστε. Μπορεί, για να το πούμε απλά, να αυξάνονται ο τουρισμός, το εμπόριο και οι οικονομικές σχέσεις και παράλληλα να συνεχίζεται ο ανταγωνισμός για τις θαλάσσιες ζώνες, την ενέργεια και συνολικά τη γεωπολιτική επιρροή.
Γι’ αυτό και ήταν ανεδαφικός και επικίνδυνος ο εφησυχασμός που καλλιεργούσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και σιγόνταραν τα άλλα κόμματα, την προηγούμενη περίοδο των λεγόμενων “ήρεμων νερών”. Παρά τις περιόδους ύφεσης, κάθε νέος κύκλος έντασης που ακολουθεί, μοιάζει να φέρνει ένα βήμα πιο κοντά την στρατιωτική εμπλοκή είτε με τη μορφή περιορισμένου επεισοδίου είτε με πιο γενικευμένη μορφή, ανάμεσα στις δυο χώρες.
Τις προηγούμενες δεκαετίες, ξεδιπλώθηκαν με σταθερότητα, οι διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης σε βάρος της Ελλάδας.
Να υπενθυμίσουμε, ότι τέτοιες είναι:
– Η αναφορά στη μειονότητα της Θράκης ως “τουρκική”, αντί μουσουλμανική, όπως κατονομάζεται στη Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία είναι σε ισχύ
– Το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ
– Η αμφισβήτηση του κυριαρχικού δικαιώματος της Ελλάδας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, ορίζοντας μάλιστα κάτι τέτοιο, ως «αιτία πολέμου», με απόφαση της τουρκικής εθνοσυνέλευσης το 1995
– Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου, μέσω της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών», νησίδες που σημειωτέον δικαιούνται εκτός των χωρικών υδάτων, υπό προϋποθέσεις και ΑΟΖ και υφαλοκριπίδα
– Η αμφισβήτηση του εύρους του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου (10 ναυτικά μίλια)
– Η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και
– Οι αρμοδιότητες εντός του FIR Αθηνών και για το θέμα “έρευνας και διάσωσης”.
Η ιστορική πείρα των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι αποκαλυπτική. Το 1976 υπήρξε η επικίνδυνη κλιμάκωση με το «Χόρα». Το 1987, η αντίστοιχη με το «Σισμίκ». Το 1995-1996 ήρθαν τα γεγονότα με τα Ίμια, τις «γκρίζες ζώνες» και η παρέμβαση των ΗΠΑ, με το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» του Σημίτη. Ακολούθησε η Συμφωνία της Μαδρίτης και του Ελσίνκι.
Μετά ήρθαν οι 64 «κύκλοι διερευνητικών επαφών», για τις οποίες έχει πλέον ομολογηθεί ότι τα κόμματα που κυβέρνησαν μεταξύ 2002 – 2023 επιδόθηκαν σε σκόπιμη παραπλάνηση του ελληνικού λαού, ότι η μόνη ελληνοτουρκική διαφορά είναι η υφαλοκρηπίδα. Στην πραγματικότητα συζητούσαν και για τα χωρικά ύδατα, άρα τα σύνορα στη θάλασσα. Έτσι όμως καλλιέργησαν αυταπάτες και συνέβαλαν στη διαμόρφωση αρνητικών τετελεσμένων.
Ακολούθησαν μικρότερες και μεγαλύτερες εντάσεις, φτάνοντας στην “εργαλειοποίηση” του μεταναστευτικού στον Έβρο και στην κρίση του Ιούλη του 2020, όταν τουρκικό ερευνητικό πραγματοποίησε έρευνες στη δυνητική ελληνική υφαλοκρηπίδα στην περιοχή του Καστελόριζου και μεταξύ Ρόδου – Κύπρου.
Την κρίση του 2020 ακολούθησε η περίοδος των λεγόμενων “ήρεμων νερών” με βάση τον “οδικό χάρτη”, που διαμορφώθηκε στο πλαίσιο της ΝΑΤΟϊκής Συνόδου, στο Βίλνιους της Λιθουανίας, το 2023.
Από τότε το Κόμμα μας μόνιμα αναδείκνυε και καταδίκαζε την κυβερνητική προσπάθεια εκείνης της περιόδου για εφησυχασμό του λαού.
Η αλήθεια είναι ότι η περίοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε για την προβολή νέων διεκδικήσεων και τετελεσμένων, όπως δείχνει και η παρέμβαση του τουρκικού κράτους στην υπόθεση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, στον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό στο Αιγαίο και στα Περιβαλλοντικά Πάρκα.
Τον περασμένο Μάιο δημοσιεύτηκε σε τουρκική εφημερίδα το σχέδιο ενός τουρκικού νομοσχεδίου για την «Γαλάζια Πατρίδα». Το τουρκικό αστικό κράτος, δίνοντας και νομική υπόσταση στη «Γαλάζια Πατρίδα», επιδιώκει να κατοχυρώσει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις του, να προλάβει τετελεσμένα από την ελληνική κυβέρνηση, καθώς και για να προετοιμάσει επιχειρήματα σε τυχόν προσφυγή σε διαιτητικά δικαστήρια.
Ουσιαστικά, όμως, επιχειρείται νομοθέτηση της διχοτόμησης του Αιγαίου, της αμφισβήτησης του δικαιώματος των νησιών σε υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), αυθαίρετη θέσπιση δικαιώματος οριοθέτησης ειδικών θαλάσσιων περιοχών, θωράκιση του “Casus Belli” κ.ά.
Υπάρχει βέβαια από το 2019 το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με το οποίο έγινε προσπάθεια να κατοχυρωθούν και de jure οι τουρκικές διεκδικήσεις, σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ ανάμεσα σε ηπειρωτικά τμήματα χωρών, αποστερώντας τις αντίστοιχες ζώνες από τα νησιά, ακόμα και την Κρήτη, αλλά και τη Ρόδο, την Κάσο, την Κάρπαθο, το Καστελόριζο.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι ελληνικές συμφωνίες για τις θαλάσσιες ζώνες με Ιταλία και Αίγυπτο, με μειωμένη επήρεια ελληνικών νησιών, αποτελούν “κλείσιμο του ματιού” προς την κατεύθυνση μιας απαράδεκτης διευθέτησης εις βάρος ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Στην επικαιρότητα βρίσκονται σταθερά τα τελευταία χρόνια ο “θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός” και τα “θαλάσσια πάρκα”. Η αλήθεια είναι ότι αυτά υπηρετούν μόνο τα συμφέροντα και την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, που δραστηριοποιούνται στους τομείς της Ενέργειας, της Ναυτιλίας, του Τουρισμού, της “γαλάζιας” και “πράσινης ανάπτυξης”, που προωθεί και η ΕΕ. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν “ασπίδα” για το περιβάλλον, που γίνεται πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου, ούτε πολύ περισσότερο αποτελούν ασπίδα απέναντι στις απαράδεκτες αξιώσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, όπως προβάλλεται από την κυβέρνηση.
Νέο σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, αποτελεί το project της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ. Είναι γνωστό ότι η Τουρκία έχει μπλοκάρει τις έρευνες στην περιοχή Κάσου – Καρπάθου ήδη από τον Ιούλη του 2024. Συγκεκριμένα, η Τουρκία αμφισβήτησε το δικαίωμα των ερευνών για την πόντιση καλωδίου στην ανοιχτή θάλασσα, χωρίς την άδειά της, γιατί τη θεωρεί “δική της” ζώνη δικαιοδοσίας.Η παρουσία 5 τουρκικών πολεμικών πλοίων στην περιοχή της Κάσου και τα προειδοποιητικά μηνύματα προς το ιταλικό πλοίο, το οποίο είχε αναλάβει τις σχετικές έρευνες, το οδήγησαν σε αποχώρηση.
Το τουρκικό κράτος αγνόησε τη συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου, το δικαίωμα των ελληνικών νησιών σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και, αξιοποιώντας το τουρκολιβυκό μνημόνιο, διεκδικεί θαλάσσιες ζώνες σε μια περιοχή που δεν του ανήκει. Στις μέρες μας και στις επόμενες κινήσεις, κεντρικό ρόλο αναμένεται να αναλάβει η γαλλική «Meridiam», η οποία εισήλθε ως πλειοψηφικός μέτοχος στο έργο. Πρόκειται για επιχειρηματικό όμιλο που επίσης διατηρεί μεγάλη παρουσία και στην Τουρκία.
Πρέπει, όμως, να ξεκαθαρίσουμε ότι το ζήτημα του καλωδίου δεν είναι μόνο ζήτημα ελληνοτουρκικής «διαφοράς», αλλά πρωτίστως οικονομικό και γεωπολιτικό. Το καλώδιο, από το 2022 έχει εγκριθεί από την ΕΕ, ως έργο «Κοινού Ενδιαφέροντος», σύμφωνα με την πολιτική της για την στήριξη της «πράσινης μετάβασης».
Εμείς, ως Κόμμα, είμαστε απέναντι στην πολιτική που μετατρέπει την Ελλάδα σε ενεργειακό και μεταφορικό κόμβο, υπηρετώντας τα συμφέροντα των μεγάλων μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων και που καμία σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, ο οποίος πληρώνει πολλαπλά το κόστος. Έτσι είμαστε από την αρχή αρνητικοί με όλο τον σχεδιασμό και την εκτέλεση του έργου, που συγχρόνως μας εμπλέκει σε νέες αντιπαραθέσεις.
Φίλες και φίλοι,
συντρόφισσες και σύντροφοι,
Το ΚΚΕ εδώ και πολλά χρόνια τονίζει, ότι η αντιπαράθεση ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική άρχουσα τάξη, είναι μέρος της συνολικότερης αντιπαράθεσης ιμπεριαλιστικών κρατών με επίκεντρο τα ενεργειακά και άλλα ζητήματα στην ευρύτερη περιοχή. Άλλωστε είναι γνωστός ο αμερικανοΝΑΤΟϊκός και ευρωενωσιακός στόχος για ενίσχυση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και τη διατήρηση της Τουρκίας στο «Δυτικό» στρατόπεδο, τόσο για ανάσχεση της ρωσικής όσο και της επιρροής άλλων ανταγωνιστών τους στην περιοχή.
Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή το ΚΚΕ προειδοποίησε, ότι τα σχέδια και οι στόχοι του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο «σπρώχνουν» όλο και περισσότερο προς τη συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση. Επίσης, προειδοποίησε ότι τα σχέδιά τους συνδέονται με εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων από την αστική τάξη της Ελλάδας και κάλεσε τον λαό να επαγρυπνεί. Στις συνθήκες αυτές, καιροφυλακτεί, ως “μόνη ενδεδειγμένη λύση”, ίσως και μετά από ένα θερμό επεισόδιο, η αμερικανοΝΑΤΟϊκή διαμεσολάβηση κι επιδιαιτησία.
Παράλληλα, εξετάζεται και η συνεκμετάλλευση, συνδιαχείριση κυπριακών θαλάσσιων ζωνών με την Τουρκία. Αυτή η συνεκμετάλλευση, όμως, δεν αφορά την ευημερία των λαών, αλλά την κερδοφορία των μονοπωλίων και «ναρκοθετεί» το μέλλον των λαών, όπως και το περιβάλλον.
Η λύση αυτή από πλευράς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ αποσκοπεί, εκτός των άλλων, και στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για τη διαχείριση του ενεργειακού και γενικότερα του πλούτου στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο, υπό την εποπτεία των ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο όμως, θα υλοποιηθεί με έναν οδυνηρό συμβιβασμό, προς όφελος ξένων και εγχώριων μονοπωλίων.
Τα θαλάσσια πάρκα και τα καλώδια για τα οποία γίνεται πολύς λόγος, συνδέονται με τα σύνορα στη θάλασσα και με τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και του λαού. Η αντιπαράθεση για τις θαλάσσιες ζώνες αντικειμενικά αφορά την ελληνική επικράτεια, υπό την έννοια ότι στην ουσία η ελληνική επικράτεια είναι ενιαία, εκτείνεται σε στεριά και θάλασσα, αφού η Ελλάδα είναι παράκτιο κράτος. Άρα, η αμφισβήτηση της ύπαρξης ή του εύρους θαλάσσιων ζωνών, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ανοίγει ζητήματα αλλαγής συνόρων.
Όμως, οποιαδήποτε συζήτηση για αλλαγή συνόρων φέρνει ακόμα πιο κοντά το ενδεχόμενο μικρότερης ή μεγαλύτερης στρατιωτικής σύγκρουσης, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστών. Απέναντι σε όλους αυτούς τους επικίνδυνους σχεδιασμούς, οι λαοί έχουν τη δύναμη και πρέπει να βάλουν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις, παλεύοντας για τα δικά τους συμφέροντα.
Το ΚΚΕ, που είναι σταθερά προσανατολισμένο στην ανάπτυξη της φιλίας, της διεθνιστικής αλληλεγγύης ανάμεσα στην εργατική τάξη και στους λαούς των δύο χωρών, έχει οικοδομήσει στενές σχέσεις με το ΚΚ Τουρκίας. Στόχος είναι να δυναμώσει η αντιιμπεριαλιστική πάλη του εργατικού-λαϊκού κινήματος και στις δύο χώρες, ενάντια στις αστικές τάξεις και τη συμμετοχή – εμπλοκή Ελλάδας-Τουρκίας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, για το απαραβίαστο των συνόρων, για την αποδέσμευσή τους από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και ενώσεις, όπως του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που αποτελούν μόνιμη πηγή οδυνηρών συνεπειών σε βάρος των λαών.
Αποκτά μεγάλη σημασία η θέση που υπερασπίζονται το ΚΚΕ και το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, που την επιβεβαίωσαν ξανά με κοινή τους ανακοίνωση και τον προηγούμενο μήνα, για «καμιά αλλαγή των συνόρων και των συνθηκών που τα καθορίζουν».
Αυτή η κοινή θέση των κομμουνιστών των δύο χωρών, αποτελεί αποστομωτική απάντηση και στις εθνικιστικές δυνάμεις ένθεν – κακείθεν, που καλλιεργούν το μίσος ανάμεσα στους δύο λαούς, αλλά στέκονται “προσοχή” στα μεγάλα συμφέροντα, για τα οποία προκαλούνται αυτοί οι ανταγωνισμοί, ενώ δεν λένε κουβέντα για το ΝΑΤΟ και τους “ισχυρούς συμμάχους” που “σπρώχνουν” προς τους επώδυνους συμβιβασμούς.
Η θέση αυτή είναι μέρος της κοινής πάλης ενάντια στις αστικές τάξεις των δύο κρατών, τα αστικά κόμματα και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, συγκεντρώνοντας δυνάμεις για την τελική ανατροπή του επικίνδυνου και σάπιου καπιταλισμού και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας του σοσιαλισμού, όπως καταγράφεται στη δράση και στις κοινές ανακοινώσεις των δύο κομμάτων.
Πιστεύουμε ακράδαντα ότι μόνο σ’ αυτό το έδαφος, οι θαλάσσιες ζώνες θα είναι εφικτό να μην είναι πεδίο πλουτισμού των μονοπωλίων, αντιθέσεων, κρίσεων και πολεμικών συγκρούσεων, αλλά πηγή ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών και ευημερίας των γειτονικών λαών. Αυτή είναι η ποιοτική διαφορά. Και οι κομμουνιστές συναισθάνονται αυτήν τη μεγάλη ευθύνη δυναμώνοντας την πάλη τους.
Η διατήρηση και υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτήν είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Αυτό επιβάλλουν τα συμφέροντά τους και η προοπτική της πάλης τους για να γίνουν αυτοί πραγματικοί νοικοκύρηδες σ’ αυτόν τον τόπο. Τον τόπο μας! Γιατί αυτός είναι η πατρίδα μας! Όχι ο τόπος δράσης των συμφερόντων του κεφαλαίου, που αποτελεί την πατρίδα τη δική του και των ιμπεριαλιστών.
Οι λαϊκές δυνάμεις δεν μπορεί και δεν πρέπει να εκχωρήσουν τα δικά τους δικαιώματα στην αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Αυτό μας διδάσκει άλλωστε και η ελληνική ιστορία, ιδιαίτερα αυτή της ένδοξης δεκαετίας του ‘40, όταν ο λαός, με οργανωτή το ΚΚΕ, πήρε πάνω του το καθήκον της αντίστασης στον κατακτητή, φτάνοντας στην απελευθέρωση της Αθήνας από τον ηρωικό ΕΛΑΣ σαν σήμερα, 12 Οκτωβρίου του 1944.
Έτσι και σήμερα, σε περιπτώσεις πιθανών πολεμικών σχεδίων και ενεργειών σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, οι κομμουνιστές θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης, του ελληνικού λαού.
Δεν πρόκειται όμως να δείξουμε καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση, τους αστικούς μηχανισμούς και τα κόμματα που στηρίζουν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Καμιά υποστήριξη στην κυβερνητική πολεμική πολιτική. Καταψήφιση όλων των πολεμικών νόμων. Αντίσταση και ανυπακοή στα μέτρα καταστολής, σε καθεστώς πιθανά έκτακτης ανάγκης.
Ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής που έχει ματώσει τον λαό, τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα. Γι’ αυτό δεν χωρά καμιά εργασιακή ειρήνη με το κεφάλαιο και την εργοδοσία. Η υπεράσπιση του λαού, των σπιτιών, των κυριαρχικών δικαιωμάτων του, δεν πάει μαζί με την υπεράσπιση αυτών που όλα τα προηγούμενα χρόνια τσάκισαν τα δικαιώματα και τη ζωή του.
Σε τέτοιες συνθήκες, παίρνουμε κοινές πρωτοβουλίες με το εργατικό κίνημα της Τουρκίας και τους γειτονικούς λαούς, ενάντια στις αστικές κυβερνήσεις. Εξασφαλίζουμε αλληλεγγύη με άλλα εργατικά και λαϊκά κινήματα της περιοχής των Βαλκανίων, της Ευρώπης, του κόσμου. Τον δρόμο τον δείχνει από σήμερα η συντονισμένη απεργία της 30ης του Οκτώβρη σε δεκάδες λιμάνια σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική, ακόμα και Αμερική, στέλνοντας ελπιδοφόρο μήνυμα ότι «οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη»!
Καλούμε στον αγώνα, τον λαό, τη νεολαία, τους φαντάρους και κάθε τίμιο αξιωματικό, υπαξιωματικό, για μια Ελλάδα χωρίς φτώχεια πολέμους και εκμετάλλευση.
Φίλες και φίλοι,
Το Κόμμα μας υπερασπίζεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, ως σημαντικό στοιχείο που σχετίζεται με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Στις σημερινές συνθήκες αυτά δεν μπορούν να τα εγγυηθούν οι αστικές κυβερνήσεις και οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, οι θεσμοί τους.
Την ώρα που το Διεθνές Δίκαιο ξαναγράφεται από τους ιμπεριαλιστές, θεσμοί, όπως το Δικαστήριο της Χάγης, αντικειμενικά λειτουργούν μέσα σ’ ένα πλέγμα πολιτικών σκοπιμοτήτων. Άλλωστε, οι αποφάσεις που τυχόν θα πάρει το δικαστήριο της Χάγης, θα είναι ανά πάσα στιγμή υπό αίρεση και θα πυροδοτήσουν νέους κύκλους αντιπαράθεσης κι αυτό έχει αποδειχτεί από τη διεθνή πείρα που τονίζει την επικράτηση του «δίκιου του ισχυρότερου». Η ειρήνη, η ασφάλεια των λαών δεν μπορεί να διασφαλιστεί σε αυτό το πλαίσιο.
Από αυτήν τη σκοπιά προσεγγίζουμε τη συζήτηση και τις εξελίξεις που αφορούν τις θαλάσσιες ζώνες. Έχουμε επίγνωση ότι μόνο με την εργατική εξουσία, με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό μπορεί να αξιοποιηθεί και ο θαλάσσιος πλούτος, κάθε μορφής, προς όφελος του λαού και όχι για την κερδοφορία των εκμεταλλευτών του λαού.
Για τον λόγο αυτό το ΚΚΕ δεν δέχεται συμφωνίες που παραχωρούν δικαιώματα αξιοποίησης της θάλασσας, του πυθμένα, του υπεδάφους της και της ατμόσφαιρας υπεράνω της, για να πλουτίζουν οι διάφοροι ληστές κεφαλαιοκράτες και το κεφάλαιο.
Θεωρούμε απαράδεκτη την απειλή πολέμου εκ μέρους της Τουρκίας, στην περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της πέραν των 6 ν.μ. που είναι σήμερα. Η επέκταση των χωρικών υδάτων της χώρας μέχρι τα 12 μίλια είναι δικαίωμά της, εφόσον εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα, με την εργατική και λαϊκή εξουσία.
• Κατανοούμε πλήρως, ότι η άσκηση αυτού του δικαιώματος, όπως γενικότερα η εξασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, δεν μπορεί να γίνει με επιτυχία και υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων, όσο η χώρα είναι μέσα στη «στρούγκα» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, όσο «βυθίζεται» στους επικίνδυνους ανταγωνισμούς και τους πολέμους ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, για χάρη των συμφερόντων των μονοπωλίων.
• Τώρα απαιτείται να κλείσουν οι ξένες στρατιωτικές βάσεις στη χώρα. Απαιτείται απεγκλωβισμός από τα σχέδια των ΗΠΑ, από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, όπως και από άλλες στρατηγικές συμμαχίες με ΗΠΑ, Ισραήλ κ.α. Καμιά υποχρέωση για ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς – ακύρωση της συμφωνίας για την “Ασπίδα του Αχιλλέα” και άλλων αντίστοιχων.
• Με τον λαό στην εξουσία, το Κόμμα μας τάσσεται υπέρ του καθορισμού των θαλάσσιων ζωνών και της προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων από την σκοπιά των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων.
Καλούμε τον λαό να επαγρυπνά και να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του στην προοπτική της πάλης του για να γίνει αυτός νοικοκύρης στον τόπο του. Να οργανώσει την αντεπίθεση του απέναντι στο βάρβαρο σύστημα, που όσο υπάρχει γεννά την ειρήνη με το πιστόλι του “θερμού επεισοδίου” στον κρόταφο, γεννά τον πόλεμο, τη φτώχεια, την εκμετάλλευση, την προσφυγιά.
Η διέξοδος – ο δρόμος για οριστική λύση προς όφελος των λαών στις δυο ακτές του Αιγαίου, για να ζήσουν με αλληλεγγύη και αληθινή ειρήνη, μπορεί να ανοίξει μόνο με κοινό αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για μια άλλη κοινωνία με εργατική, λαϊκή εξουσία και κεντρικό σχεδιασμό, τον Σοσιαλισμό.
Ο αγώνας αυτός στη χώρα μας θα έχει στην πρωτοπορία του το ΚΚΕ και οδηγό το Πρόγραμμά του, που ανάμεσα σε άλλα, ξεκαθαρίζει ότι: «…Η πάλη, για την υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, είναι αναπόσπαστη από την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. (…) Δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των σχεδίων του ενός ή άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου, της κερδοφορίας του ενός ή του άλλου μονοπωλιακού ομίλου».
Η νέα εξουσία, ανάλογα με τις διεθνείς συνθήκες και τον περίγυρο της χώρας, θα επιδιώξει να αναπτυχθούν διακρατικές σχέσεις, με αμοιβαίο όφελος ανάμεσα στην Ελλάδα και άλλες χώρες και λαούς, που αντιπαλεύουν το καπιταλιστικό σύστημα που γεννά τους πολέμους.
Φίλες και φίλοι,
Το ΚΚΕ στέκεται στο πλευρό των αξιωματικών, υπαξιωματικών και των στρατιωτών, στηρίζει τα δίκαια αιτήματα και τις κινητοποιήσεις τους. Χαιρετίζει την περήφανη στάση μόνιμων στελεχών και φαντάρων που απαιτούν απεμπλοκή από πολέμους ξένους προς τα συμφέροντα της χώρας και του λαού της. Καταγγέλλει τις διώξεις και τις ποινές που επιβάλλει η κυβέρνηση και το Επιτελείο σε βάρος των στρατιωτών που ασκούν τα πολιτικά τους δικαιώματα και παίρνουν μέρος στις λαϊκές διαδηλώσεις.
Τονίζουμε ότι, αντικειμενικά σήμερα, η αποκλειστική αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων στην προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, για την οποία έχουν δώσει όρκο, έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τον ρόλο της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, το Ισραήλ. Αλλά και συνολικά, η στρατηγική που ενισχύει την καπιταλιστική εκμετάλλευση, που εκτοξεύει τα κέρδη των μονοπωλίων και καταπατά τις εργατικές λαϊκές ανάγκες, δεν μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη και την λαϊκή ευημερία. Γι’ αυτό και η “σταθερότητα” που επικαλείται εκβιαστικά η κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, μπροστά και στις επερχόμενες εκλογές, σημαίνει μόνιμη αστάθεια και κινδύνους για τον λαό.
Την ώρα που οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου έχουν αρχίσει να μιλούν ανοιχτά για μια “νέα Μεγάλη Ιδέα”, ο λαός που έχει μνήμη δεν μπορεί να τους εμπιστευθεί σαν “τιμονιέρηδες” για να τον στείλουν στα βράχια μιας νέας καταστροφής.
Σταθερό τιμόνι στην πάλη του λαού για τα δικά του αυτοτελή συμφέροντα, για την απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για να μην πληρώσει αυτός τις συνέπειές τους, για την αποφασιστική υπεράσπιση της δικής του πατρίδας, μπορεί να κρατήσει μόνο το ΚΚΕ.
Γιατί έχει Πρόγραμμα που δίνει οριστική διέξοδο από το σύστημα του ανταγωνισμού και των πολέμων. Γιατί είναι το μόνο Κόμμα που στέκεται σταθερά και με συνέπεια απέναντι στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, από την ίδρυσή τους μέχρι σήμερα Και έχει δικαιωθεί πολλαπλά για αυτή του τη θέση, με την οποία σήμερα συμφωνούν πολλοί περισσότεροι άνθρωποι καλής θέλησης.
Γι’ αυτό μπόρεσε όλα τα τελευταία χρόνια να μπει μπροστά σε κάθε αγώνα ενάντια στις πολεμικές επεμβάσεις και την ελληνική εμπλοκή, στις κινητοποιήσεις που εμπόδισαν τη μεταφορά στρατευμάτων και πολεμικού υλικού από το έδαφος της χώρας μας. Αυτή η πάλη είναι πρέπει που πρέπει να δυναμώσει.
Το καθοριστικό ζήτημα, λοιπόν, σήμερα είναι η συμπόρευση νέων λαϊκών δυνάμεων με το ΚΚΕ, η ενίσχυση του μέσα και έξω από τη Βουλή, η αποφασιστική οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης.
Για να νικήσει η πατρίδα των ανθρώπων του μόχθου, των εργατών και των εργατριών, των βιοπαλαιστών αγροτών και επαγγελματιών, των νέων και των γυναικών, όλων αυτών που δίνουν καθημερινά μάχη για να τα βγάλουν πέρα. Για να νικήσουν οι λαοί!
