Οι προκλήσεις και το μεγάλο «στοίχημα μετά την σύνοδο Σι, Τραμπ, Πούτιν – Ποιος ο ρόλος της Ευρώπης

Πρόκειται για ένα γεγονός που κατά τον ίδιο δημιουργεί μία νέα πρόκληση για τους Ευρωπαίους και άλλους ηγέτες του πλανήτη, καθώς εξακολουθούν να μην μπορούν να εκφράζονται με μια φωνή και να λειτουργούν ως αντίθετος και ισχυρός πόλος όπως εξηγεί στο CΝΝ Greece.
Ο ίδιος υπογραμμίζει ιδιαίτερα την ιστορική σημασία της συνόδου αυτής παρά το ότι δεν υπήρξαν απτά αποτελέσματα.
«Νομίζω ότι ήταν ιστορική και στην πράξη και στο φαίνεσθαι γιατί ήταν η πρώτη φορά. Κατά κάποιο τρόπο έχεις τις τρεις πιο ισχυρές χώρες στο πλανήτη ή τουλάχιστον δύο από τις πιο ισχυρές -τις ΗΠΑ και την Κίνα- μαζί με μία τρίτη που είναι μεγάλη πυρηνική δύναμη, την Ρωσία που αποφασίζουν κατά κάποιο τρόπο, οι ηγέτες τους να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι να θέσουν τις προτεραιότητες για το πώς θα πρέπει να είναι ένα νέο σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης» αναφέρει και σημειώνει ότι αυτός είναι ο λόγος που για εκείνον η συνάντηση στην Σενζέν είναι ιστορική.
Εκτιμά, εξάλλου ότι «παρά το γενικόλογο ανακοινωθέν, η συνάντηση εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το μέλλον των διεθνών θεσμών επειδή θέτει μια σειρά ζητημάτων, όπως τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ. Παράλληλα αμφισβητεί ανοικτά άλλα παγκόσμια όργανα όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στην δημιουργία των οποίων συνέβαλαν με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Από αυτή την άποψη είναι ουσιαστική με τις τρεις χώρες να θέτουν θέματα χωρίς να τα έχουν συζητήσει με εταίρους και συμμάχους και αυτό είναι σημαντικό».
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ (δεξιά), ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ (στο κέντρο) και ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ποζάρουν για φωτογραφία, πριν από την τριμερή συνάντησή τους, στη βίλα Kylin στο Σενζέν της Κίνας, την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026.
(Doug Mills/Pool Photo via AP)
Σημαντικό, σύμφωνα με τον καθηγητή, είναι ότι η συζήτηση έγινε χωρίς τη συμμετοχή άλλων διεθνών εταίρων από την Ευρώπη και άλλες μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη, οι οποίοι σίγουρα θα ήθελαν πολύ να μάθουν τι συζήτησαν ακριβώς οι τρεις ηγέτες. Ο ίδιος μάλιστα εκτιμά ότι ενδεχομένως ο ηγέτες των τριών χωρών ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα με τη σύνοδο αυτή
Τι σημαίνει η τριμερής για τους Ευρωπαίους
Ειδικότερα για την Ευρώπη και για το τι σημαίνει η τριμερής για την εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία θεωρεί ότι επιβεβαιώνει το γεγονός δεν έχει καταφέρει να μιλά με μια φωνή και ότι δεν έχει ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές.
Η απόφαση του άτυπου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δουβλίνου για εκπροσώπηση από πέντε μεγάλες χώρες και θεσμούς αποτελεί την απόδειξη.
«Θα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις – όποτε και αν γίνει αυτό – και οι Ευρωπαίοι θα είναι περισσότεροι από τους Ουκρανούς, τους Αμερικανούς ή και τους Ρώσους. Και αυτό δείχνει μια πολυφωνία που την κάνει πιο αδύναμη» σημειώνει.
Για να προσθέσει, όμως, «ότι η αδυναμία αυτή δεν σημαίνει ότι οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης δεν είναι ικανοί, αλλά ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινό σχέδιο πλεύσης με τον τρόπο που λειτουργούν οι θεσμοί της».
H συμμαχία των Προθύμων AP Photo/Markus Schreiber
Μέρος του προβλήματος είναι και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αν και παραμένουν ο πάροχος ασφαλείας για την Ευρώπη κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μια αλλαγή πολιτικής στο μέλλον, όπως φάνηκε και από την παρέμβαση Τραμπ στην σύνοδο της Συμμαχίας των Προθύμων στο Βερολίνο στην οποία συμμετέχει και ο αμερικανικός παράγοντας αλλά και τα αιτήματα του προς το ΝΑΤΟ και τους άλλους εταίρους.
Επιπλέον η πρόταση του Αμερικανού προέδρου για ενσωμάτωση της Ρωσίας στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας, έρχεται σε αντίθεση με τη θέση της Ευρώπης ότι η λύση του Ουκρανικού πρέπει να προηγηθεί αποτελεί πρόβλημα.
Εξ ου και το μεγάλο στοίχημα για τον κ. Τριανταφύλλου είναι η απόκτηση ενιαίας φωνής και η επίδειξη ισχύος στη λογική ότι «αν πρέπει να βελτιώσουμε την παγκόσμια διακυβέρνηση και να αλλάξουμε τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα, δεν μπορούμε να την ανατρέψουμε απλά και μόνο επειδή αποφάσισαν δύο ή τρεις χώρες να αλλάξουν τα δεδομένα».
Ο ίδιος εκτιμά ότι είναι εφικτό να γίνει αυτό «γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα είμαστε όλοι χαμένοι».
Για να προσθέσει στη συνέχεια ότι είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα στην δεδομένη χρονική συγκυρια παρότι στο τιμόνι των ευρωπαϊκών χωρών βρίσκονται ηγέτες που το καταλαβαίνουν παρόλες τις ιδεολογικές διαφορές τους και εξηγεί τους λόγους.
«Πηγαινουμε σε εκλογές στην Γαλλία σε λίγους μήνες όπου υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο να κερδίσει η ακροδεξιά ή η άκρα αριστερά, αλλά ιδιαίτερα η κυρία Λεπέν, που δεν είμαστε σίγουροι ποιες είναι οι προτεραιότητες της», αναφέρει.
«Σε συνδυασμό με την περαιτέρω αποδυνάμωση του Γερμανού καγκελαρίου και τις εκλογές το 2027 στην Πολωνία που είναι μια πολύ σημαντική χώρα όσον αφορά την ανάσχεση του ρωσικού παράγοντα μπορεί να έχουμε νέα δεδομένα Αν γίνουν όλα αυτά δεν ξέρουμε ποιους ηγέτες θα έχουμε ενώ υπάρχει ο ρόλος των ΗΠΑ και της Ρωσίας» υπογραμμίζει.
Ο ρόλος των καθημερινών προκλήσεων
Όπως εξηγεί ο καθηγητής, οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ευρώπη ενδεχομένως να επηρεαστούν και από τους ίδιους τους πολίτες της Γηραιάς Ηπείρου.
Και αυτό αν και στηρίζουν την Ουκρανία και την ευρωπαϊκό οικοδόμημα, βρίσκονται αντιμέτωποι με μεγάλες προκλήσεις, κυρίως σε σχέση με το κόστος ενέργειας, που επηρεάζουν την τσέπη τους αλλά και την ποιότητα ζωής τους.
«Έχει να κάνει με το κόστος ενέργειας, έχει να κάνει με την κόστος της στέγασης, έχει να κάνει με το πόσο έχουν ακριβύνει τα πράγματα και συνεπώς όπως δείχνουν τα στοιχεία μικρότερη προτεραιότητα αποτελούν η επίλυση του ουκρανικού και όλα αυτά τα διεθνή ζητήματα που σημαίνει ότι και οι πολιτικές ηγεσίες σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτή την πραγματικότητα».

Για αυτό και ο ίδιος πιστεύει ότι στο μέλλον «όσο δεν λύνεται το ουκρανικό θα υπάρχουν όλο και περισσότερες φωνές ευρωπαϊκές και θα λένε, μα γιατί εμείς τώρα προσπαθούμε να κάνουμε μια μετάβαση μακριά από την Ρωσία, γιατί δεν τα βρίσκουμε με την Ρωσία, να επιστρέψουμε σε κάποια σταθεροποίηση και των σχέσεων με τους Ρώσους και στην προμήθεια από τη Μόσχα ορυκτών καυσίμων».
«Δηλαδή, θέλω να πω, αυτό δυσκολεύει πάρα πολύ το έργο των ευρωπαίων ηγετών, χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχουν στην παρούσα φάση ρωγμές στην Ευρώπη, γιατί βλέπουμε ότι και μικρές, μεσαίες και μεγάλες χώρες συνειδητοποιούν ότι ο μόνος τρόπος να αποτρέψουν καταστάσεις είναι να συνεργαστούν όλες μαζί εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου», τονίζει.
Ποιος κέρδισε από την τριμερή
Ενδιαφέρον έχει η άποψη του κ. Τριανταφύλλου για το ποιος βγήκε περισσότερο κερδισμένος από την τριμερή.
«Αυτός που θεωρώ ότι βγήκε περισσότερο κερδισμένος είναι αυτός που δέχεται την μεγαλύτερη πίεση, που είναι ο κ.Πούτιν και η Ρωσία».
Ωστόσο για εκείνον, οι μεγάλες δυνάμεις είναι δύο, οι ΗΠΑ και οι Κίνα όχι μόνο λόγω οικονομικών δεδομένων, αλλά και στρατιωτικών και τεχνολογικών με την κάθε μια να προσπαθεί να φέρει στη σφαίρα επιρροής της την Ρωσία.
«Σκέφτομαι ότι από την αρχή της ανάληψης των καθηκόντων του Τραμπ φαινόταν ξεκάθαρα ότι η πολιτική ήταν πώς να αποσπάσει κατά κάποιο τρόπο τη Ρωσία από την σφαίρα του Πεκίνου για να μπορεί να εξισορροπήσει τις σχέσεις της με την Κίνα που θεωρεί ότι είναι ο μεγάλος αντίπαλος, ο μεγάλος ανταγωνιστής».
«Αλλά και οι Κινέζοι έχουν αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τη Ρωσία και βοηθούν τη Μόσχα τεχνολογικά στο πόλεμο της Ουκρανίας ενώ δεν συμμετέχουν στις κυρώσεις σε βάρος της», προσθέτει.
«Από την πλευρά του, ο Πούτιν επειδή βάλλεται περισσότερο και οι κυρώσεις έχουν αρχίσει και έχουν αποτελέσματα προσπαθεί να βρει ένα τρόπο να τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία που ο ίδιος ξεκίνησε και άλλα περίμενε ενώ παράλληλα προσπαθεί να θέσει τους κανόνες του παιχνιδιού και με τη συνάντηση αυτή του δίνεται μια νέα πνοή.
«Το γεγονός ότι ένα από τα σημεία της κοινής ανακοίνωσης των τριών ηγετών αφορά και στην ανάγκη να υπάρχουν περισσότερα ορυκτά καύσιμα στην παγκόσμια αγορά που σημαίνει και στέλνει μήνυμα ότι πρέπει κάποια στιγμή να αρθούν οι κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας και τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα να αρχίσουν να ρέουν και πάλι στην παγκόσμια αγορά που αυτό θα βοηθούσε και την οικονομία» αναφέρει.
«Και βεβαίως και αυτό έχει και συνέπειες ενδεχομένως για το πώς θα εξελιχθεί, πώς θα καταλήξουμε στη λύση του πολέμου στην Ουκρανία. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η Ρωσία είναι πιο κερδισμένη» τονίζει.
Η σημασία για τους Σι και Τραμπ
Στους κερδισμένους θεωρεί ότι είναι και ο Σι. «Η εικόνα που μετέδιδε η κινέζικη τηλεόραση με τον πρόεδρο στη μέση του τραπεζιού και δεξιά και αριστερά του οι πρόεδροι των ΗΠΑ και της Ρωσίας είναι κάτι σημαντικό, δείχνει μια κινέζικη ισχύ».

«Ο Σι είναι και ένας ηγέτης που ετοιμάζεται του χρόνου να διεκδικήσει, και από ό,τι φαίνεται θα τα καταφέρει, μία ακόμη θητεία ως πρόεδρος της Κίνας και είναι από τους μακροβιότερους πολιτικούς στο τιμόνι της χώρας. Είναι δεκαπέντε χρόνια στην εξουσία προτίθεται να διεκδικήσει μία ακόμα πενταετία, και έχει και ένα όραμα για το που πάει η Κίνα. Σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια έχει αναπτυχθεί η Κίνα σε η κινεζική ισχύς», σημειώνει χαρακτηριστικά.
«Ο λιγότερο κερδισμένος θεωρώ ότι είναι η Αμερική. Ο πρόεδρος Τραμπ που αυτή τη στιγμή αμφισβητείται στο εσωτερικό του πολιτικά δεδομένου των εξελίξεων και των αποτελεσμάτων των ενδιάμεσων εκλογών και από τον Γενάρη πια όταν θα αναλάβει τα καθήκοντά της, η νέα σύνθεση της Γερουσίας και της Βουλής θα έχει ένα πρόβλημα με το νομοθετικό σώμα.
Επιπλέον είναι και ένας πρόεδρος που παραμένει ουσιαστικά άλλα δύο χρόνια στην εξουσία μέχρι τη λήξη της θητείας του και έτσι προσπαθεί κατά κάποιο τρόπο να επηρεάσει εξελίξεις διεθνώς. Και γι’ αυτό έχουμε τα πάρε δώσε αλλαγή θέσεων στο ουκρανικό, τις σχέσεις με τη Ρωσία και γενικά προσπαθεί να δείξει ότι είναι μια μεγάλη δύναμη η Αμερική», καταλήγει λέγοντας ο καθηγητής.
window.setTimeout(function() {
!function(f,b,e,v,n,t,s)
{if(f.fbq)return;n=f.fbq=function(){n.callMethod?
n.callMethod.apply(n,arguments):n.queue.push(arguments)};
if(!f._fbq)f._fbq=n;n.push=n;n.loaded=!0;n.version=’2.0′;
n.queue=[];t=b.createElement(e);t.async=!0;
t.src=v;s=b.getElementsByTagName(e)[0];
s.parentNode.insertBefore(t,s)}(window, document,’script’,
‘https://connect.facebook.net/en_US/fbevents.js’);
fbq(‘init’, ‘316067372320470’);
fbq(‘track’, ‘PageView’);
}, 3000);



