Κοντά στη λύση του μυστηρίου για το πώς μεταφέρθηκαν οι γιγάντιες πέτρες του Στόουνχεντζ

Κατά μήκος ξύλινων τροχιών που έμοιαζε με «ένα είδος σιδηροδρόμου» φαίνεται να μεταφέρθηκαν στο σημείο που εδώ και χιλιάδες χρόνια δεσπόζει το μνημείο του Στόουνχεντζ οι τεράστιες πέτρες που το αποτελούν, όπως αποκαλύπτει νέα έρευνα.

Το μνημείο της UNESCO χτίστηκε πριν από 5.000 χρόνια, αρχικά με την τοποθέτηση των μπλε λίθων που μεταφέρθηκαν από τους λόφους Πρεσέλι στην Ουαλία, και εκατοντάδες χρόνια αργότερα στο σημείο μετακινήθηκαν τεράστιοι λίθοι σάρσεν, προκειμένου να δημιουργηθεί ο εμβληματικός κύκλος από πέτρες που θαυμάζουμε σήμερα.

Οι πέτρες σάρσεν βάρους 25 τόνων μεταφέρθηκαν από το Μάρλμπορο Ντάουνς, σε απόσταση περίπου 24,14 χιλιομέτρων, και μέχρι πρόσφατα οι επιστήμονες εκτιμούσαν ότι τις κυλούσαν πάνω σε ξύλινους πασσάλους κατά μήκος αυτής της απόστασης.

Ωστόσο, μετά από τη μελέτη πολιτισμών της Ινδονησίας πριν από έναν αιώνα, ορισμένοι ειδικοί εκτιμούν ότι οι πέτρες αυτές μεταφέρθηκαν κατά μήκος διαδρομών από τοποθετημένα ξύλα.

Η θεωρία αυτή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε μια νέα οπτική απεικόνιση που δείχνει πώς κατασκευάστηκε το Στόουνχεντζ, που περιγράφει και πώς μεταφέρθηκαν οι πέτρες και πώς τοποθετήθηκαν.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, δημιουργήθηκε μία εικόνα, η οποία βασίστηκε σε δεδομένα μετά από σάρωση με λέιζερ, καθώς και σε αρχαιολογικές έρευνες. Η εικόνα αυτή είναι προϊόν της έρευνας που εκπονήθηκε από τον οργανισμό English Heritage και περιλαμβάνεται στο νέο βιβλίο της καθηγήτριας Σούζαν Γκρέινι, λέκτορα αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ.

«Για χρόνια θεωρούνταν δεδομένο ότι οι τεράστιες πέτρες μετακινούνταν με τη βοήθεια ενός έλκηθρου πάνω σε τροχούς, αλλά πλέον πιστεύουμε ότι αυτό ήταν λάθος» δήλωσε η Γκρέινι. «Υπάρχουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την Ινδονησία του 1.900 που δείχνουν τη μετακίνηση μεγαλιθικών πετρών κατά μήκος διαδρομών από τοποθετημένα ξύλινα δοκάρια, σαν ένα είδος σιδηροδρόμου. Και πιστεύουμε ότι είναι πιθανό οι κατασκευαστές του Στόουνχεντζ να χρησιμοποίησαν μια παρόμοια μέθοδο σε υγρότοπους και περιοχές με μεγάλη κίνηση για τη μετακίνηση των λίθων».

Οι άνθρωποι της Νεολιθικής εποχής θα ήταν σε θέση να κατασκευάσουν τις ράγες, δεδομένης της εμπειρίας τους στην επεξεργασία του ξύλου, δήλωσε η ίδια, η οποία εκτιμά ότι οι ράγες μπορεί να είχαν μήκος έως και 4,8 χιλιόμετρα. Η νέα αυτή εικόνα δείχνει μια πέτρα να μεταφέρεται στον χώρο με αυτή τη μέθοδο, καθώς και μια νέα θεωρία για το πώς οι πέτρες ανυψώθηκαν.

«Στο Νησί του Πάσχα παρατηρήθηκε ότι οι Ράπα Νούι χρησιμοποιούσαν σωρούς από ερείπια για να βοηθήσουν στην όρθωση των λίθων» όπως ανέφερε η Γκρέινι, για να συμπληρώσει πως «πιστεύουμε ότι μια παρόμοια μέθοδος θα μπορούσε να είχε εφαρμοστεί στο Στόουνχεντζ».

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της εικόνας είναι η τεράστια ομάδα ανδρών και γυναικών που τραβούν την πέτρα. Σύμφωνα με την αρχαιολόγο, οι αναφορές για τις μαζικές γιορτές στα τείχη του Ντάρινγκτον, όπου πιστεύεται ότι διέμεναν οι κατασκευαστές του Στόουνχεντζ, υποδεικνύουν ότι στη μετακίνηση των λίθων και στην κατασκευή του μνημείου συμμετείχαν περισσότεροι άνθρωποι από ό,τι ήταν απαραίτητο.