Οι συναντήσεις αμερικανών και κινέζων προέδρων δεν ήταν πολλές στην ιστορία, όποτε όμως έγιναν κέρδιζαν τα βλέμματα όλου του πλανήτη. Από το ταξίδι του Νίξον στο Πεκίνο για να συναντήσει τον Μάο, μέχρι την πρόσφατη επίσκεψη Σι στις ΗΠΑ και την μεγαλειώδη υποδοχή που του επιφύλαξε ο Ντόναλντ Τραμπ έχουν περάσει πολλά χρόνια και κυρίως έχουν αλλάξει οι ισορροπίες.
Η Κίνα δεν είναι απλώς μια ανερχόμενη περιφερειακή οικονομία, αλλά σε πολλές τομείς οδηγεί την κούρσα, ενώ οι ΗΠΑ δεν είναι πια κυρίαρχες σε τομείς που σε άλλες δεκαετίες δεν είχαν ουσιαστικά ανταγωνιστές. Στο μόνο πεδίο στο οποίο φαίνεται ότι -προς το παρόν τουλάχιστον- κυριαρχούν οι αμερικανοί είναι ο τομέας της τεχνολογίας, αλλά εδώ και χρόνια νοιώθουν την Κίνα να επιταχύνει και να έχει την αίσθηση ότι σύντομα θα κυριαρχήσει.
Ο Ντόναλντ Τραμπ χειρίζεται αυτή την κατάσταση… δια της αποθεώσεως. Συναντάται συχνά με τον Σι, στον οποίον επιφυλάσσει τιμές αυτοκράτορα. Δεν είναι περίεργο αυτό. Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι βαθιά πεπεισμένος ότι μπορεί να κερδίσει κάποιον δια της κολακείας.
Ο πρόεδρος Σι από την άλλη μοιάζει με κάποιον που δείχνει καλή θέληση και… περιμένει. Γνωρίζει ότι οι τιμές και τα καλά λόγια, έχουν και την άλλη πλευρά, αυτή που προσπαθεί να υποβαθμίσει την Κίνα στην διεθνή οικονομική σκακιέρα, αν και αυτό πλέον μοιάζει ανέφικτο.
Ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να μίλησε κινέζικα στη συνάντησή τους να είπε «Gung-ho» που σημαίνει συνεργασία, πλην όμως κανείς δεν γνωρίζει ποια μπορεί να είναι αυτή.
Αλλά όπως όλοι πλέον γνωρίζουν ο Ντόναλντ Τραμπ, όταν δεν θέλει να «δει» τις πτυχές ενός προβλήματος, απλώς… κάνει τον Κινέζο. Και αυτή τη φορά τον κάνει μπροστά και σε έναν Κινέζο.
