Μετά από την τραγική απώλεια ενός παιδιού, ειδικά αν αυτό έχει αποφασίσε να βάλει τέλος στη ζωή του, οι ενήλικοι θεωρούν μονόδρομο να αρχίσουν να ρωτούν «γιατί»
Τα δύο 17χρονα κορίτσια που έπεσαν στο κενό στην Ηλιούπολη, ήρθαν να μας υπενθυμίσουν ότι ο κόσμος των εφήβων δεν είναι απλώς ο κόσμος κάποιων «ανώριμων παιδιών», αλλά ένα πολυσύνθετο σύμπαν που συχνά είναι και αρκετά σκοτεινό.
Σίγουρα δεν φτάνει κάθε παιδί σ’ αυτή την ακραία κραυγή, που κοστίζει τη ζωή του, αλλά αν αναρωτιόμαστε «γιατί», αφού έχει γίνει το κακό είναι πλέον αργά.
Δεν υπάρχουν ασφαλείς συνταγές, δεν υπάρχει ένα manual για να μεγαλώσει ένα παιδί. Δεν πρέπει κανείς να σηκώσει το δάχτυλο στους γονείς που βιώνουν την απώλεια. Δεν είναι η ώρα να ψάχνουμε ενόχους, είναι η ώρα να αναρωτηθούμε αν ο κόσμος μέσα στον οποίο καλούνται να ζήσουν τα παιδιά είναι φιλικός για αυτά.
Ο κόσμος που δημιουργήσαμε είναι αγχωτικός, ανταγωνιστικός, δημιουργεί στρες και είναι δύσκολο για ένα παιδί να επεξεργαστεί. Ειδικά σε μία χώρα που όλοι γνωρίζουμε ότι ακόμα και η διαδικασία της εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση λειτουργεί σαν ένας Γογλοθάς, μια δοκιμασία που οδηγεί τα παιδιά να χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και να έχουν αναγάγει – με τη «βοήθεια» μας- αυτές τις εξετάσεις ως το κορυφαίο τεστ για τη ζωή τους.
Πριν αναρωτηθούμε λοιπόν «γιατί» ας δούμε λίγο στον καθρέφτη μας και ας προσπαθήσουμε να λυτρώσουμε τα παιδιά από πλέγμα απαιτήσεων το οποίο στα μάτια τους μοιάζει σαν ένα αδιαπέραστο τείχος.
