Οι δύο πόλεμοι που βρίσκονται σε εξέλιξη και επηρεάζουν όλον τον πλανήτη ξεκίνησαν με την προσδοκία – τουλάχιστον των επιτιθέμενων- ότι θα ήταν μια εύκολη «βόλτα» στα εχθρικά εδάφη, που δεν θα διαρκούσε πάνω από μερικές εβδομάδες.
Η πραγματικότητα είναι φυσικά πολύ μακριά από τις αρχικές στοχεύσεις. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μπει στον τέταρτο χρόνο του, ενώ ο πόλεμος στο Ιράν συνεχίζεται επί μήνες κυρίως με επιθετικές δηλώσεις και ενίοτε και με χτυπήματα εκατέρωθεν.
Καθώς και τα δύο πεδία βρίσκονται πάνω σε ενεργειακούς «παραδείσους» η συνέχιση των συρράξεων δημιουργεί μια συνεχή «κόλαση» ακόμα και για ανθρώπους που βρίσκονται πολύ μακριά από τα πεδία των μαχών. Παράλληλα, οι συγκρούσεις έχουν συμπαρασύρει πολλές χώρες, που βρίσκονται επί ποδός πολέμου και ετοιμάζονται να δαπανήσουν αδιανόητα ποσά φοβούμενες την επέκταση των πολέμων στο έδαφός τους.
Ποιος θα βάλει τέλος σε αυτούς τους δύο πολέμους; Ο πρώτος που δηλώνει ότι έχει έτοιμη τη λύση είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μοιράζει αισιοδοξία και απειλές, στέλνει συνεχώς τους – δύο ίδιους – απεσταλμένους του, με τα αποτελέσματα να είναι συνήθως πενιχρά. Υπογείως διεξάγεται ένας διπλωματικός ή ανορθόδοξα διπλωματικός πόλεμος για το ποια θα είναι η επόμενη μέρα τόσο για την Ευρώπη, όσο και για τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, αλλά αυτός ο πόλεμος φαίνεται να γίνεται με άσφαιρα πυρά.
Κανείς δεν μπορεί να πείσει τους πολίτες του ότι το να πληρώνει ακριβότερα καύσιμα και τρόφιμα είναι το αναγκαίο τίμημα για έναν αέναο πόλεμο, αλλά φαίνεται ότι και κανείς δεν έχει καταφέρει να βρει τον τρόπο διαφυγής. Οι εμφανείς και οι αφανείς πόλεμοι συνεχίζονται γιατί ουσιαστικά κανείς δεν έχει κερδίσει, αλλά και κανείς δεν έχει ηττηθεί.
