Το κέντρο των Τιράνων είναι εδώ και μέρες πεδίο μάχης, με εκτεταμένα επεισόδια, μάχες διαδηλωτών με αστυνομικούς, εισβολές σε κυβερνητικά κτήρια και όλα αυτά με κύριο αίτημα να παραιτηθεί ο Έντι Ράμα.
Η εικόνα μπορεί να μοιάζει πολύ με αυτή των γαλλικών πόλεων, έχει αρκετές ομοιότητες, αλλά και σημαντικές διαφορές. Πρώτ’ απ’ όλα μιλάμε για δύο χώρες που τις χωρίζει άβυσσος ως προς την οικονομική ισχύ, ακόμα και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γαλλική οικονομία. Οι Αλβανοί δεν ακολούθησαν το γαλλικό παράδειγμα, ήταν αυτοί που προηγήθηκαν. Οι μεγάλες και επίμενες διαδηλώσεις ξεκίνησαν πριν από μήνες και είχαν ως στόχο τη ματαίωση της τουριστικής επένδυσης Κούσνερ. Δεν ήταν διαδήλωση της μίας ημέρας ήταν ένας συνεχής πονοκέφαλος για την αλβανική κυβέρνηση.
Παρά το στυλ της άνεσης που θέλει να βγάλει προς τα έξω ο Ράμα, που συχνά φτάνει στην έπαρση, η κατάσταση στην αλβανική κοινωνία είναι οριακή. Οικονομική δυσχέρεια, ανεργία και εντός των κυβερνητικών κτηρίων διαφθορά. Οι Αλβανοί δεν χρειάστηκαν κανένα «παράδειγμα» για να ξεσηκωθούν. Πλην όμως η κοινή γνώμη είναι διχασμένη ως προς τις επιλογές για το μέλλον. Άλλοι πιστεύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, άλλοι είναι δύσπιστοι. Κοινός τόπος για όλους όμως είναι ότι ο Ράμα, μπορεί να μιλά για μέλλον και οράματα, αλλά τους έχει υποχρεώσει σε ένα ιδιότυπο ραμαζάνι, όπου τη νηστεία της ημέρας, δεν την ακολουθεί ένα καλό δείπνο, αλλά μία νέα νηστεία.
Δεν γνωρίζουμε πόσο θρησκευόμενος είναι ο Ράμα, αλλά τελευταίως δείχνει μονοθεϊστής, σε ένα δόγμα όπου μεσσίας είναι ο ίδιος και όσοι τον αμφισβητούν οι «αιρετικοί». Και αυτό δεν πάει συνήθως καλά,
