Διαστημικούς «αερόσακους» για προστασία από τις ηλιακές καταιγίδες προτείνουν αστρονόμοι

Χημικές ουσίες που θα εκτοξεύονται από δορυφόρους στα όρια του μαγνητικού πεδίου της Γης θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως «αερόσακοι» απέναντι στις ισχυρές ηλιακές καταιγίδες, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Οι ηλιακές εκλάμψεις και οι εκρήξεις σωματιδίων υψηλής ενέργειας από τον Ήλιο μπορούν να διαταράξουν τις ραδιοεπικοινωνίες, να προκαλέσουν βλάβες στα ηλεκτρονικά συστήματα δορυφόρων και να επηρεάσουν σήματα GPS. Οι διακυμάνσεις στο μαγνητικό πεδίο της Γης, όταν προκαλούνται από ισχυρές ηλιακές καταιγίδες, μπορούν επίσης να δημιουργήσουν υπερτάσεις σε ηλεκτρικά δίκτυα, απειλώντας κρίσιμες υποδομές, αναφέρει ο Independent.

Παρότι οι επιστήμονες βελτιώνουν συνεχώς την ικανότητά τους να προβλέπουν πότε ο Ήλιος θα απελευθερώσει επικίνδυνα ρεύματα ενέργειας, οι δυνατότητες προστασίας παραμένουν περιορισμένες. Η νέα πρόταση, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Space Weather, επιχειρεί να αλλάξει αυτή τη λογική: αντί η ανθρωπότητα απλώς να προβλέπει τις καταιγίδες, θα μπορούσε να επιχειρεί να τις εκτρέπει.

Πώς λειτουργεί το «Storm Wall»

Το σύστημα, το οποίο οι ερευνητές ονομάζουν «Storm Wall», θα βασίζεται σε έξι διαστημόπλοια ή δορυφόρους σε γεωσύγχρονη τροχιά, ώστε η κίνησή τους να συγχρονίζεται με την περιστροφή της Γης. Κάθε δορυφόρος θα μεταφέρει δοχείο με ένα αλκαλικό στοιχείο, όπως βάριο ή λίθιο. Όταν θα πλησιάζει μια ισχυρή ηλιακή καταιγίδα, τα σκάφη θα απελευθερώνουν τις ουσίες στα όρια της μαγνητόσφαιρας, δημιουργώντας πλάσμα με ηλεκτρικό φορτίο.

Σύμφωνα με το μοντέλο των ερευνητών, αυτό το τεχνητό νέφος πλάσματος θα μπορούσε να διαταράξει τη ροή ενέργειας ανάμεσα στην ηλιακή καταιγίδα και τη γήινη μαγνητόσφαιρα. Με τον τρόπο αυτό, μέρος της διαστημικής κακοκαιρίας θα εκτρεπόταν γύρω από τον πλανήτη, αντί να κατευθυνθεί προς τη Γη και τις υποδομές της.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να μειώσει στο μισό την ένταση μιας μεγάλης γεωμαγνητικής καταιγίδας. Μια τέτοια μείωση, όπως επισημαίνουν, θα μπορούσε να είναι αρκετή για να προστατεύσει δορυφόρους, δίκτυα ηλεκτροδότησης και άλλα κρίσιμα συστήματα.

«Είναι σαν να μπορούσες να εγκαταστήσεις έναν αερόσακο στη μαγνητόσφαιρα», δήλωσε ο αστρονόμος Ντάνιελ Γουέλινγκ, συν-συγγραφέας της μελέτης από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Ο Μπράιαν Γουόλς, επίσης μέλος της ερευνητικής ομάδας, τη συνέκρινε με αντιπλημμυρικό τείχος: «Είναι σαν τους κατοίκους ενός χωριού που βλέπουν ένα ποτάμι να πλημμυρίζει – ίσως μπορούν να προβλέψουν πότε θα συμβεί αυτό, αλλά πιθανώς ακόμα καλύτερο θα ήταν αν μπορούσαν να χτίσουν ένα τείχος για τα νερά. Αυτό προτείνουμε εδώ».

Μείωση του κόστους

Οι ερευνητές ωστόσο προειδοποιούν ότι ενδέχεται να υπάρχουν εμπόδια κόστους στην υλοποίηση του συστήματος. Εκτιμούν ότι θα απαιτούσε την εκτόξευση έξι διαστημικών σκαφών, τα οποία συνολικά θα μετέφεραν ποσότητα υλικού αντίστοιχη με περίπου δώδεκα βυτιοφόρα πετρελαίου. Σε επόμενες μελέτες, στόχος τους είναι να βρουν τρόπους ώστε η απαιτούμενη ποσότητα να μειωθεί στο μισό.

Παρά τις δυσκολίες, η ομάδα υποστηρίζει ότι η προσέγγιση βασίζεται σε υπάρχουσες τεχνολογίες και υλικά, κάτι που την καθιστά δυνητικά πρακτική για το μέλλον. Όπως σημειώνει ο Γουόλς, ένα τέτοιο σύστημα, αν κατασκευαζόταν και αναπτυσσόταν, δεν θα προστάτευε μόνο μία χώρα ή έναν συγκεκριμένο στόλο δορυφόρων, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη.