Ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη δεν σόκαρε μόνο τους ανθρώπους που τον αγαπούσαν ως καλλιτέχνη, αλλά τους πάντες, αφού ο θάνατος του «αποκάλυψε» κάτι που όλοι ήξεραν ή τουλάχιστον υποψιάζονταν.
Είναι όλο και πιο έντονο το φαινόμενο των διαφόρων «κέντρων» και «κλινικών» που πωλούν «υπηρεσίες», από «ειδικούς» με απροσδιόριστες και δυσνόητες «ειδικότητες», σπουδές σε ακατάληπτα αντικείμενα, που πωλούν ουσιαστικά ελπίδα και «αιωνιότητα». Και γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολλοί για να αγοράσουν.
Ποιος ευθύνεται άραγε γι αυτήν την ανεξέλεγκτη αγορά; Σίγουρα και αυτός που αγοράζει, γιατί η ανάγκη του να κερδίσει λίγη ζωτικότητα ή ακόμα και μια μορφής «αθανασία» τον οδηγεί σε ανθρώπους που μπορούν να φανούν επικίνδυνοι. Αλλά δεν είναι κυρίως αυτός το πρόβλημα, αυτός είναι κυρίως το θύμα.
Το μεγαλύτερο ερώτημα σ’ αυτή τη χώρα, όπου οι κανόνες δεν υπάρχουν ή αν υπάρχουν είναι τόσο θολοί ώστε είναι σα να μην υπάρχουν ή κανείς από τους υπεύθυνους δεν σκέφτηκε ποτέ να τους βάλει έχει αναδυθεί το είδος κάποιων «επιφανών» της ανωτάτης κομπογιαννιτικής, που μπορούν με βιτρίνα ένα πτυχίο, να χτίζουν περιουσίες πάνω στις ανασφάλειες των ανθρώπων
Είναι βέβαιό ότι θα αρχίσουμε να μιλάμε πλέον για το «πλαίσιο» και τους «κανόνες» που είναι αναγκαία για να προστατευτεί ο πολίτης, πλην όμως έχουμε μπει πολύ βαθιά στην εποχή όπου θα σύγχρονα «μαντζούνια» όχι απλώς δε θεραπεύουν, αλλά έχουν αποδειχθεί δημόσιος κίνδυνος. Και αυτή η επικίνδυνη πλέον κατάσταση δεν αντιμετωπίζεται ούτε με υποσχέσεις, ούτε με ευχές.
