Οι δημοσκοπήσεις πυκνώνουν τον τελευταία καιρό και το ενδιαφέρον γι αυτές είναι έντονο, καθώς έστω από απλή περιέργεια όλοι θέλουν να δουν που «κάθεται η μπίλια» για τα νέα κόμματα και ποιοι και πόσο πλήττονται απ’ αυτά.
Τα πρώτα αποτελέσματα είναι αναμενόμενα. Ο Αλέξης Τσίπρας πέρασε εύκολα στη δεύτερη θέση, καθώς το ΠΑΣΟΚ, όσο απουσίαζε από την πολιτική ζωή δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια τέτοια δυναμική που θα έκανε ασφαλή τη θέση του. Δυναμική εμφανίζει επίσης και η Μαρία Καρυστιανού, που υπολείπεται όμως της αποδοχής που είχε από τους πολίτες, πριν αποφασίσει να πολιτευτεί.
Τα πρώτα δείγματα για τα νέα κόμματα δεν είναι όμως ασφαλή, δεν προδικάζουν τίποτα για τη συνέχεια και κυρίως για το χρόνο που υπολείπεται μέχρι τις κάλπες. Και ο Νίκος Ανδρουλάκης έδωσε αρχικά ένα 16%- 17% στο ΠΑΣΟΚ όταν είχε πρωτοεκλεγεί και ο Στέφανος Κασσελάκης έβλεπε τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτά τα επίπεδα όταν ανέλαβε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως και η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε συγκεντρώσει μεγάλο μέρος των οργισμένων ψηφοφόρων λόγω των Τεμπών και είχε σταθερά διψήφια ποσοστά.
Σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό κυρίως στο χώρο της αντιπολίτευσης τα δημοσκοπικό ασανσέρ είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Η κατάταξη των κοιμμάτων μεταβάλλεται εύκολα, καθώς μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων δεν έχει κομματική ταυτότητα και μεταβάλλει την πρόθεση ψήφου, ανάλογα με τις εντυπώσεις της στιγμής, με το θυμικό του ή την πρόσκαιρη οργή του ή ακόμα και από fake news που μπορεί να κυκλοφορούν ως «αλήθειες».
Η πολιτική είναι αγώνισμα αντοχής και όποιος πιστεύει ότι με ένα στιγμιαίο σπριντ μπορεί να κερδίσει την κούρσα, μάλλον πρέπει να αλλάξει… προπονητή.
