Οι χρησμοί του «γκουρού»
ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ τα συμπεράσματα και τις εισηγήσεις του Αμερικανού γκουρού της στρατηγικής Σταν Γκρίνμπεργκ προς την κυβέρνηση. Τι αποκαλύφθηκε, λοιπόν; Ότι τους πολίτες τους πιέζει η ακρίβεια, ότι υπάρχει ορατή κόπωση από την πολυετή διακυβέρνηση και ότι έχει αρχίσει να διαχέεται μια αίσθηση εκτεταμένης διαφθοράς. Στον αντίποδα, εντόπισε ως ισχυρά χαρτιά την εξωτερική πολιτική, την οικονομική σταθερότητα, την ψηφιοποίηση του κράτους, αλλά και την ευεργετική –για την κυβέρνηση– ανασφάλεια που εμπνέει η αντιπολίτευση.
Τι πρότεινε ο Γκρίνμπεργκ; Να επενδύσουν στα θετικά, να διορθώσουν τα αρνητικά και να χαμηλώσουν οι τόνοι, ώστε η κυβέρνηση να μπορέσει να ξαναμιλήσει στο μετριοπαθές ακροατήριο του κέντρου. Όλα αυτά σωστά ακούγονται, αλλά όχι και τόσο πρωτότυπα. Τα έχουν γράψει και πολλοί Έλληνες αναλυτές, αλλά ας όψεται η γοητεία των εισαγόμενων συμβούλων.
Ο Σαμαράς έχει τυφλωθεί τόσο πολύ από το μίσος του προς το πρώην κόμμα του που δεν αντιλαμβάνεται πόσο θλιβερό φαίνεται να τον υποστηρίζει κάποιος που υπήρξε σφοδρός πολέμιός του;
Αυτό που δεν ειπώθηκε αναλυτικά (οκ, λογικό …) είναι τι ακριβώς πρότεινε ο Γκρίνμπεργκ και τι σκοπεύουν να κάνουν. Διότι αν πλήρωσαν έναν (πανάκριβο) σύμβουλο για να τους πει να είναι προσεκτικοί στη διαχείριση και μετρημένοι στη δημόσια εικόνα τους για να μη δίνουν την εντύπωση ότι την ώρα που ο κόσμος πιέζεται από την ακρίβεια κάποιοι άλλοι κάνουν «πάρτι», θα τους το έλεγαν και στα ελληνικά καφενεία.
Ο άνθρωπος που εξακολουθεί να λέει ψέματα πιο γρήγορα από τη σκιά του
Η άνεση του Αλέξη Τσίπρα στο ψέμα ήταν πάντα ένα από τα βασικά του ταλέντα. Μετά το περιβόητο «rebranding», κάποιοι πίστεψαν ότι ο νέος, σοβαρότερος Τσίπρας θα άφηνε πίσω τις παλιές συνήθειες. Μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα κατάφερε να διαλύσει όλες τις ψευδαισθήσεις. Πήγε στο Άγιο Όρος –καλά ως εδώ– αλλά, αντί να περιοριστεί στις εθιμοτυπικές φωτογραφίες, προχώρησε σε μια κατανυκτική, θρησκευτικού περιεχομένου ανάρτηση, προκαλώντας το μειδίαμα όσων θυμούνται τις παλαιότερες δηλώσεις του ότι δεν είναι θρήσκος. Στη συνέχεια, στηλίτευσε τους υπουργούς που φωτογραφήθηκαν με τη Γκιλφόιλ, για να βγουν στο φως εντός ολίγων λεπτών οι δικές του φωτογραφίες με την αποπεμφθείσα πρέσβειρα. Και το κερασάκι; Κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι «συγκυβέρνησε με τη δεξιά», προκαλώντας γέλιο και στο παρδαλό κατσίκι, που δεν ξέχασε ότι εκείνος κυβέρνησε επί μια τετραετία αγκαλιά με την ακροδεξιά του Πάνου Καμμένου.
Ο άνθρωπος που κάποτε ξεσήκωνε τα πλήθη και προκαλούσε παθιασμένα συναισθήματα σε φίλους και εχθρούς μοιάζει πλέον κάπως χαμένος. Έκανε ολόκληρο rebranding για να πείσει ότι άλλαξε και το ακυρώνει μόνος του από τη συνήθειά του να λέει ψέματα πιο γρήγορα από τη σκιά του.
Η ντροπή πεθαίνει, η αγάπη γεννιέται
Η πολιτική ζωή ξεπερνά ενίοτε ακόμα και την πιο οργιώδη φαντασία. Ο Λάκης Λαζόπουλος, ο πλέον επιφανής ιεροκήρυκας του αντιμνημονιακού αγώνα, ο άνθρωπος που πρωταγωνίστησε μέχρι και στις «αποκαλύψεις» περί απόπειρας δωροδοκίας του Παύλου του Χαϊκάλη (!) προκειμένου να πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά και να ανοίξει ο δρόμος για τον Αλέξη Τσίπρα, αποφάνθηκε ότι η λύση στα πολιτικά αδιέξοδα της χώρας είναι… ο Αντώνης Σαμαράς!
Για το τι (ή ποιος) οδήγησε τον Λάκη να προβεί σε αυτήν τη δραματική δημόσια επαναξιολόγηση των πεπραγμένων του, ο καθένας μπορεί να κάνει τις υποθέσεις του. Δεν έχει εξάλλου τόση σημασία. Το μόνο που πετυχαίνει ο Λαζόπουλος με τη συγκεκριμένη κίνηση είναι, αντί να γελάνε με τα αστεία του, να γελάνε με τον ίδιο.
Το πολιτικό ενδιαφέρον βρίσκεται στην άλλη πλευρά. Ο Σαμαράς έχει τυφλωθεί τόσο πολύ από το μίσος του προς το πρώην κόμμα του (και τον Μητσοτάκη προσωπικά, φυσικά) που δεν αντιλαμβάνεται πόσο θλιβερό φαίνεται να τον υποστηρίζει κάποιος που υπήρξε σφοδρός πολέμιός του στις πιο δραματικές στιγμές της πρωθυπουργίας του; Κάποιος που είναι το απόλυτο «κόκκινο πανί» για τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του; Την ώρα μάλιστα που ο ίδιος ο Σαμαράς κατηγορεί τη ΝΔ για μετάλλαξη! Έτσι είναι αυτά. Όταν η ντροπή πεθαίνει, μια νέα αγάπη γεννιέται…
ΥΓ.: Όσο για τον Τσίπρα, που ο Λάκης τον πέταξε σαν τρίχα από το ζυμάρι, ταιριάζει αυτό που έλεγε ο Παπαγιαννόπουλος για τον Γκόρτσο στην ταινία «Τζένη-Τζένη»: «Α ρε Γκόρτσο, τι όνειρο να ’βλεπες χθες βράδυ…»
Η Γαλλία και η παπαγαλία
Ήταν θέμα χρόνου οι ταραχές στη Γαλλία να ενεργοποιήσουν τα αντανακλαστικά των δικών μας πολιτικών. Για τους μεν, οι εξεγέρσεις (και τα μπάχαλα) έχουν σχεδόν διονυσιακή υπόσταση. Αποτελούν αυθεντική έκφραση κοινωνικής αγανάκτησης και απότοκο σοβαρών κοινωνικών διεργασιών. Για τους δε συνιστούν ευκαιρία να επενδύσουν στα συντηρητικά αντανακλαστικά, στην ανασφάλεια, καταγγέλλοντας την ανομία και όσους την υποκινούν. Και οι μεν και οι δε ενδιαφέρονται μόνο για το απόσπασμα της πραγματικότητας που υπηρετεί το αφήγημά τους και προσπερνάνε όλα τα υπόλοιπα.
Για τη μεν Γαλλία, από τον Μάη του ’68 έως τα «Κίτρινα Γιλέκα» –και με πολλά ενδιάμεσα ανάλογης έντασης γεγονότα–, αυτές οι «εξεγέρσεις» αποτελούν σχεδόν νομιμοποιημένο στοιχείο της πολιτικής ζωής. Η επαναστατική αυτοεικόνα της χώρας και η αισθητικοποίηση της εξέγερσης συντηρούν την ιδέα ότι η πολιτική αποκτά αυθεντικότητα μόνο όταν μεταφέρεται στον δρόμο.
Στην Ελλάδα, λόγω και της εγγύτητας της εγχώριας αριστεράς με τη γαλλική διανόηση, ορισμένοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τη γαλλική εμπειρία περίπου ως εγχειρίδιο πολιτικής πρωτοπορίας. Πρόκειται για μια ιδιότυπη μεταπρατική συμπεριφορά: εισάγουμε ερμηνευτικά σχήματα, συνθήματα και αισθητικές της εξέγερσης με την ίδια ευκολία που εισάγουμε γαλλικά κρασιά, τυριά και ταγιέρ.
Λόγω της πρόσφατης εμπειρίας, ωστόσο, της οικονομικής κρίσης και των τότε εξεγερσιακών γεγονότων, κάποια αντανακλαστικά μοιάζουν να έχουν απενεργοποιηθεί. Το υπάρχον κοινωνικό υπόστρωμα δύσκολα θα τροφοδοτήσει ανάλογες συμπεριφορές.
Θα μείνουν μόνο οι μεταπράτες. Οι αριστεροί που θα παρακαλούν να έρθει η σειρά μας, οι δεξιοί που θα ξορκίζουν το επικείμενο χάος, οι ακροδεξιοί που (κατά βάθος θα χαίρονται και) θα λένε «μια Λεπέν θα μας σώσει», επιδιώκοντας έναν αντίστοιχο ρόλο για τους ίδιους.
Η Γαλλία προσφέρει το σκηνικό και εγχώριοι σχολιαστές αναλαμβάνουν τους ρόλους που έχουν μάθει παπαγαλία.
Υπουργικές πυγολαμπίδες
Οι πυγολαμπίδες πετάνε ψηλά, λάμπουν, αλλά η ζωή τους ως φωτεινά πλάσματα διαρκεί ελάχιστα. Κάπως έτσι ήταν ο πολιτικός βίος της Κέιτι Ζακαράια, την οποία ο Τραμπ απέλυσε από εκπρόσωπο Τύπου προτού κλείσει μια εβδομάδα στον Λευκό Οίκο.
Το γεγονός δεν μας σόκαρε –στην εποχή του Τραμπ ζούμε– αλλά ανέσυρε αναμνήσεις από τη δική μας μοναδική πολιτική σκηνή. Γιατί και σε αυτό τον τομέα η Ελλάδα έχει πολλά να διδάξει την ανθρωπότητα…
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Δημήτρη Καμμένο, που ορίστηκε υφυπουργός το βράδυ και παραιτήθηκε τα χαράματα, όταν τα παλιόπαιδα του Twitter θυμήθηκαν τις αντισημιτικές ανοησίες που έγραφε με το ψευδώνυμο porta-porta;
Τον Αρίστο Δοξιάδη, που η θητεία του κράτησε ένα 24ωρο λόγω των εμπλοκών μιας παλιάς εταιρείας του με το υπουργείο στο οποίο είχε διοριστεί;
Τον Γιώργο Βερνίκο, που έμεινε τέσσερις ολόκληρες ημέρες στο υπουργείο Ναυτιλίας μέχρι να θυμηθούν όλοι ότι ως άνθρωπος της Ναυτιλίας είχε κάποιες offshore, πράγμα που δεν επιτρέπεται σε υπουργό;
Τον Νίκο Νικολόπουλο, που έμεινε μια βδομάδα υφυπουργός Εργασίας και όταν είδε τι έρχεται άρχισε να τρέχει, αρχικά μακριά από το υπουργείο και μετά από κόμμα σε κόμμα;
Τον κορυφαίο όλων, τον Ευάγγελο τον Αποστολάκη, που ανακοινώθηκε επίσημα στο κυβερνητικό σχήμα αλλά μετά είπε ότι δεν δέχεται γιατί ήθελε, λέει, και την έγκριση του Τσίπρα, αλλά αυτός δεν την έδωσε και μετά αυτός είπε «εγώ τώρα δεν θέλω» και δεν έγινε τελικά υπουργός – μόνο αυτό, τίποτα άλλο;
Όσο για τον Χρήστο Ταραντίλη, που έμεινε κυβερνητικός εκπρόσωπος λίγο παραπάνω από έναν μήνα, μπορεί –δικαίως– να θεωρηθεί βετεράνος του υπουργικού συμβουλίου των υπουργών-πυγολαμπίδων. Εκείνων που πέταξαν ψηλά αλλά έλαμψαν για λίγο…
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
