Η πολιτική αντιπαράθεση μπορεί να είναι και έντονη και σκληρή και ορισμένες φορές να προκαλέσει και ισχυρές συγκρούσεις και δεν υπάρχει τίποτα παράδοξο σε όλο αυτό, το οποίο ουσιαστικά συμβαίνει σε όλες τις χώρες του πλανήτη.
Δεν είναι επίσης περίεργο ή παράδοξο ένας πολιτικός αρχηγός να παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον «κατάλληλο», τον »«συνεπή», τον «αποτελεσματικό». Αλίμονο για έναν ηγέτη αν ισχυριστεί το αντίθετο. Πλην όμως εδώ και χρόνια ουσιαστικά έχουμε μπει σε μία άλλη φάση. Οι αρχηγοί παρουσιάζονται όχι απλώς ως οι ικανοί να λύσουν τα προβλήματα της χώρας, αλλά την απόλυτη φωτεινή εξαίρεση μέσω σε έναν ωκεανό μετρίων, στην καλύτερη περίπτωση.
Πλην από λίγο καιρό κυκλοφορούσε το σύνθημα «Μητσοτάκης ή χάος», το οποίο ναι μεν δεν υιοθετήθηκε ευθέως από τον πρωθυπουργό, αλλά στελέχη και οπαδοί ουσιαστικά αυτό περιέγραφαν. Ευθέως ανάλογο είναι και αυτό που διατύπωσε ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκοντας να επανέλθει στην εξουσία. Το «Εμείς ή κανείς», θέλοντας να πει ότι αν δεν εκλεγεί ο Μητσοτάκης, η μόνη άλλη λύση είναι ο ίδιος.
Αυτού του τύπου τα διλήμματα μπορεί να είναι εύηχα στα αυτιά όσων είναι ήδη πεπεισμένοι για την καταλληλότητα των αρχηγών, είναι αμφίβολο όμως αν πείθουν τους αναποφάσιστους, αυτούς που τελικά γέρνουν και την πλάστιγγα προς τον νικητή.
Είναι παγκόσμιο φαινόμενο πλέον να ασκείται πολιτική με μεσσιανικούς όρους, άλλωστε το παράδειγμα Τραμπ είναι χαρακτηριστικό. Πλην όμως απομακρύνουν τη συζήτηση από τις πολιτικές θέσεις και ουσιαστικά οδηγούν σε μία προσωπική σύγκρουση, που μπορεί να έχει ενδιαφέρον ως πολιτικό θέαμα, αλλά ουσιαστικά απομακρύνει τους ψηφοφόρους από την ουσία της πολιτικής.
