Ο Κινέζος πρόεδρος τις τελευταίες μέρες κάνει… υπερωρίες στις συναντήσεις κορυφής. Δέχθηκε τον Τραμπ και λίγο μετά την αναχώρησή του υποδέχθηκε τον Πούτιν.
Και μόνο αυτό το γεγονός δείχνει ότι η Κίνα βλέπει τον εαυτό της ως τον κύριο παίκτη στη διεθνή πολιτική σκακιέρα, αλλά όχι με την έννοια που το εννοούν οι Αμερικανοί και δευτερευόντως οι Ρώσοι. Το μήνυμα των Κινέζων είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνεται ερήμην τους και αυτό διατυπώνεται με σαφήνεια εδώ και πολύ καιρό.
Συμβαίνει βέβαιο το παράδοξο το οποίο δεν είναι ασυνήθιστο όταν μιλάμε για υπερδυνάμεις. Ο Σι συναντήθηκε με δύο ηγέτες που συνεχίζουν πολέμους τους οποίους ξεκίνησαν και δηλώνουν ότι το μόνο που θέλουν είναι η ειρήνη. Αλλά δεν είμαστε ασυνήθιστοι στον… συγκρατημένο παραλογισμό όταν μιλάμε για τους δυνατούς αυτού του πλανήτη.
Η Κίνα έχει ένα πλεονέκτημα σε σχέση με τους δύο φιλοξενούμενους της. Δεν βρίσκεται σε πολεμική διένεξη και παρά το ότι την επηρεάζουν σε ένα βαθμό οι πολεμικές επιχειρήσεις Αμερικανών και Ρώσων δεν πληρώνει κανένα κόστος πολεμικών επιχειρήσεων με άγνωστο ορίζοντα τερματισμού.
Πούτιν και Σι συμφώνησαν όταν δεν πρέπει να επικρατήσει στον πλανήτη ο νόμος της ζούγκλας, ένα σαφές καρφί για τον Ντόναλντ Τραμπ και την επιχείρηση κατά του Ιράν. Επειδή όμως η ζούγκλα έχει και δράκους και τίγρης και αετούς και γεράκια είναι αμφίβολο αν οι ισχυροί στο δάσος θα αποφασίσουν να λειτουργήσουν πλέον ενάντια στη… «φύση» τους.
