Με αρκετά εντυπωσιακό τρόπο, μετά από ξεναγήσεις σε παλάτια, φιλοφρονήσεις και πολυτελή δείπνα ο Ντόναλντ Τραμπ έβαλε την υπογραφή του στο προσύμφωνο με το Ιράν και πανηγύρισε σαν νικητή, όπως όλοι περίμεναν άλλωστε.
Η πλευρά Τραμπ κάνει λόγο για νίκη και επικαλείται τη θετική αντίδραση των αγορών και την κατακόρυφη πτώση των τιμών του πετρελαίου. Οι Ευρωπαίοι μπορεί να μην το θέτουν έτσι ακριβώς αλλά είναι και αυτοί ανακουφισμένοι που τελείωσε μία σύρραξη που τους κόστιζε πολύ, αν και δεν είχαν άμεση εμπλοκή σ’ αυτόν.
Οι Ιρανοί δηλώνουν επίσης ευτυχείς, καθώς αναγνωρίστηκε η κυριαρχία τους στα στενά του Ορμούζ, τα οποία πάντως θα ανοίξουν, για τα πυρηνικά τους ζητήθηκε ουσιαστικά να κάνουν μια δήλωση ότι δεν θα αποκτήσουν τέτοια όπλα ποτέ, ενώ αναμένουν και ένα πακέτο ανοικοδόμησης πολλών δισ. Καθόλου άσχημα για κάποιον που δέχθηκε συντριπτικά χτυπήματα τις πρώτες μέρες του πολέμου.
Το πρόβλημα για τον Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι οι μέχρι πρότινος εχθροί. Το πρόβλημα είναι ποια στάση θα κρατήσει ο στενότερος του σύμμαχος στην περιοχή, ο Μπένιαμιν Μετανιάχου, καθώς η συμφωνία προβλέπει να σιγήσουν τα όπλα και στον Λίβανο. Κανείς δεν μπορεί να ορκιστεί ότι θα τηρήσει αυτόν τον όρο το Ισραήλ, αντιθέτως μάλιστα αυτό που αφήνεται να εννοηθεί είναι ότι οι επιχειρήσεις του στρατού θα συνεχιστούν.
Ο αμερικανός πρόεδρος δε θέλει με τίποτα να τορπιλιστεί η συμφωνία από τον στενό του σύμμαχο. ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν πλέον μια ιδιότυπη σχέση. Οι Αμερικανοί έχουν ανάγκη την σιωπηρή έστω αποδοχή της συμφωνίας από το Ισραήλ και το Ισραήλ γνωρίζει ότι χωρίς τη βοήθεια των αμερικανών δεν μπορεί να συνεχίσει έναν ανοιχτό πόλεμο με το Ιράν. Θα βρουν τη μέση οδό; Δυστυχώς σε αυτό το ερώτημα δεν έχουν απαντήσει ούτε καν οι ίδιοι.
