Ούτε ένας δημόσιος χώρος προστασίας δεν υπάρχει στη Γερμανία που να είναι άμεσα λειτουργικός σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.
Σε έναν συναγερμό αεροπορικής επιδρομής, όπως αυτόν που σημειώθηκε πριν από λίγες ημέρες στη Λιθουανία, οι Γερμανοί θα είχαν μόνο περιορισμένες δυνατότητες να καταφύγουν σε υπόγεια καταφύγια, αναφέρει το Euronews.
Ενώ η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας και Αντιμετώπισης Καταστροφών (BBK) εργάζεται εδώ και δύο χρόνια σε ένα νέο σχέδιο για χώρους προστασίας, ένας σύλλογος στο Βερολίνο θέλει τώρα να αναλάβει πρωτοβουλία και να καταστήσει εκ νέου λειτουργικές παλιές εγκαταστάσεις καταφυγίων. «Αυτό που προτείνουμε είναι να θέσουμε αυτή την πολύ καλά διατηρημένη εγκατάσταση ξανά στη διάθεση της πολιτικής προστασίας», εξηγεί στο Euronews ο Κάι Χάινε, επικεφαλής του φορέα «Berliner Unterwelten».
Ο σύλλογος «Berliner Unterwelten» διαχειρίζεται περίπου 20 υπόγειες σήραγγες και καταφύγια στο Βερολίνο, ορισμένα από τα οποία λειτουργούν ταυτόχρονα ως μουσεία. Δύο από αυτά θα πρέπει, ακόμη και μέσα στη χρονιά, να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά ως χώροι προστασίας. Οι τοίχοι από μπετόν έχουν πάχος αρκετών μέτρων, ενώ βαριές μεταλλικές πόρτες μπορούν να σφραγίσουν τον χώρο.
Από το μουσείο πίσω στην πολιτική προστασία
Η εγκατάσταση θα μπορούσε να διαμορφωθεί έτσι ώστε σε περίπτωση ανάγκης να βρουν εκεί προστασία 900 άτομα, λέει ο Χάινε. Ο σύλλογος έχει ήδη κάνει και πρακτικές προετοιμασίες: «Αφενός πτυσσόμενες καρέκλες, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να παραμείνει κανείς για περισσότερη ώρα στον χώρο. Και επίσης μερικές εκατοντάδες μικρά δοχεία νερού, που μπορούν να δοθούν σε όσους αναζητούν προστασία, αν διακοπεί η υδροδότηση».
Ανάλογα με τις ανάγκες προστασίας, για παράδειγμα αν χρειαστεί κάποιος να παραμείνει περισσότερο από μερικές ώρες στους υπόγειους χώρους, θα ήταν ωστόσο απαραίτητη η εγκατάσταση νέου συστήματος αερισμού. Το σημερινό χρονολογείται ακόμη από τη δεκαετία του 1980, όταν η εγκατάσταση ανανεώθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι χώροι, που βρίσκονται κάτω από τον δρόμο και πάνω από τις σήραγγες του μετρό του Βερολίνου, διαμορφώθηκαν αρχικά κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν το 1941· κατά τον Ψυχρό Πόλεμο μπορούσαν εκεί να βρουν καταφύγιο 1.318 άνθρωποι σε επιφάνεια 2.100 τετραγωνικών μέτρων. Με βάση τα σημερινά πρότυπα, έως και 900 άτομα θα μπορούσαν ακόμη να στεγαστούν εκεί για μερικές ώρες.
Από περίπου 2.000 εγκαταστάσεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, έχουν απομείνει μόλις περί τους 580 δημόσιους χώρους προστασίας, σύμφωνα με την BBK.
Ο Χάινε από τους Berliner Unterwelten εξηγεί ότι η φύση της απειλής έχει αλλάξει. Σε περίπτωση άμεσου πλήγματος από μεγάλους διηπειρωτικούς πυραύλους, δεν θα είχε νόημα να σκέφτεται κανείς έναν χώρο προστασίας. «Αλλά αυτό που βλέπουμε στην Ουκρανία ή και στη Μέση Ανατολή είναι η χρήση μικρότερων και μεσαίου βεληνεκούς drones, που απειλούν επίσης πόλεις», λέει ο Χάινε. Απέναντι σε αυτού του είδους τις απειλές, οι χώροι προστασίας θα προσέφεραν πράγματι προστασία.
Η BBK ανέφερε στο Euronews ότι σύντομα θα ξεκινήσει «η ταυτοποίηση και καταγραφή κατάλληλων κτιρίων» για χώρους καταφυγής. «Για να μπορέσουμε να προσφέρουμε προστασία σε πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων ταυτόχρονα και μέσα σε ελάχιστο χρόνο, είναι απαραίτητοι αποκεντρωμένοι χώροι καταφυγής, ώστε οι διαδρομές προς τους αντίστοιχους χώρους να παραμένουν όσο το δυνατόν συντομότερες», εξήγησε εκπρόσωπός της στο Euronews. Για τον σκοπό αυτόν μπορούν να ληφθούν υπόψη τόσο υφιστάμενα κτίρια όσο και πολυκατοικίες, χώροι εργασίας και δημόσιοι χώροι όπως τα υπόγεια γκαράζ.
Ειδικός για την πολιτική αεράμυνα: «Ένα υπόγειο είναι ανεπαρκές»
Ο Νιλς Μπρένεκε από το Γερμανικό Μουσείο Καταφυγίων στο Σβάινφουρτ διαφωνεί. «Ένα υπόγειο είναι ανεπαρκές, οι τοίχοι του έχουν πάχος 30 εκατοστά», εξηγεί ο ιδρυτής και διαχειριστής του Γερμανικού Μουσείου Καταφυγίων στο Euronews. «Όλα αυτά είναι απλώς για να καθησυχάζουν τον κόσμο, είναι ένδειξη απόλυτης απόγνωσης», λέει ο Μπρένεκε. Δεν θα ήθελε, όπως λέει, να βρίσκεται στη θέση των πολιτικών, καθώς καλούνται να δώσουν απαντήσεις σε ερωτήματα στα οποία στην πραγματικότητα δεν μπορούν να απαντήσουν. Παρ’ όλα αυτά, θεωρεί ότι η πολιτική οφείλει να ενημερωθεί καλύτερα για το θέμα των καταφυγίων και την κατηγοριοποίησή τους από τη δεκαετία του 1980.
